Księgozbiór
| Nazwa | Treść |
|---|---|
| Bogini Wszelkiej Magii i jej ludzkie pochodzenie | Los i historia Mystry były zawsze splątane ze śmiertelnikami z pierwszego planu. Odkąd Mystra poinformowała Azutha około Roku Płonącego Płomienia (0 DR), czyli ponad 1300 lat przed Czasem Kłopotów, że część jej mocy musi trafić w ręce śmiertelników, którzy później staną się znani jako Wybrani Mystry, teoria sugeruje, że jej własne początkowe pochodzenie było śmiertelne. Chociaż wszyscy bogowie w panteonie mają dostęp do mocy Tkanej, a wielu udziela jej części swoim wyznawcom, przyjmuje się, że Ao wybrał ludzką kobietę na ostatecznego strażnika Tkanej. Na przestrzeni wieków Mystra przeszła przez wiele wcieleń, a obecna jest tylko jednym z nich. Badania Narvantiala z Soubaru, ukończone krótko przed Czasem Kłopotów, ujawniły, że wszystkie wcielenia bogini wywodzą się z jednej ludzkiej linii krwi po kądzieli. Przed wyniesieniem do boskości, wszystkie ludzkie magijnice, które stały się Mystrą, były matkami, a późniejsze wcielenia bogini zawsze pochodziły z ich krwi. Narvantial wskazał kapłankę Midnight jako dziedziczkę tej krwi za swojego życia – i rzeczywiście moce Mystry przeszły na jej służebnicę Midnight, która przyjęła jej imię i obowiązki po tym, jak Helm pokonał boginię podczas Czasu Kłopotów. Należy zauważyć, że sama Midnight spłodziła dziecko, będąc jeszcze w ludzkiej formie – słynnego Elminstera, niestety mężczyznę. To, w jaki sposób jej żeńska linia krwi jest kontynuowana i może potencjalnie wydać przyszłe wcielenie Mystry dla nadchodzącego pokolenia na Torilu, nie zostało odnalezione w dokumentach z badań Narvantiala, które są dostępne do dziś. |
| Historia Cienistej Doliny - tom I | Upadek Azmaera, Ostatniego Marszałka Drowów ze Skręconej Wieży Rządy drowów w Shadowdale trwały do wczesnych lat 900. Ery Dolin (Dale Reckoning), kiedy to zwiększona populacja ludzi w okolicy doprowadziła mroczne elfy do konfliktu z ich liczniejszymi teraz sąsiadami. Ludźmi tymi byli Mieszkańcy Dolin (Dalesmen), którzy tysiąc lat wcześniej przekroczyli Zasięg Smoka (Dragon Reach) i zawarli pokój z elfami z Myth Drannor, osiedlając się na skraju wielkich lasów, będących domem elfów. Drowy wkrótce znalazły się pod ciągłym naporem, a większość z tych, którzy utrzymywali osiedla na powierzchni, wycofała się z powrotem pod ziemię. Ostatnim potężnym przywódcą drowów był Azmaer, marszałek Skręconej Wieży (Twisted Tower) w jej ostatnich dniach panowania drowów. Azmaer nadzorował ostateczny odwrót drowich posiadłości w obliczu ludzkiego powstania i utrzymał cytadelę podczas trwającego rok oblężenia. Dzięki zapasom i niewolnikom dostarczanym bezpośrednio do wieży z Podmroku (Underdark), drowy mogłyby teoretycznie utrzymać się w nieskończoność; jednakże ludzki niewolnik (historie rodzinne w Dolinach wskazują na kilku możliwych kandydatów) zatruł studnię w Wieży, a cytadela została łatwo opanowana przez atakujących. Ciała Azmaera nie znaleziono wśród zabitych, co prowadzi niektórych do przekonania, że uciekł z powrotem w głębiny, aby dołączyć do swojego ludu. Zauważając fakt, że musiałby wytłumaczyć swojej matronie, jak stracił Shadowdale, jest o wiele bardziej prawdopodobne, że, jeśli Azmaer przeżył, udał się na dobrowolne wygnanie, ukrywając się zarówno przed ludźmi, jak i drowami. Biorąc pod uwagę, że wydarzyło się to zaledwie 400 lat temu, jest z pewnością możliwe, że Azmaer wciąż żyje. |
| Historia Cienistej Doliny - tom III | Joadath i Masakra Tyrystów Do okresu sprzed stu lat Shadowdale było przykładem najlepszych i najgorszych władców. Wszyscy pochodzili spoza Daleslands, choć wszyscy uczynili tę ziemię swoim domem. Sto lat temu władcą Dales był niejaki Joadath, uparty agnostyk, który zaprzeczał mocy jakiegokolwiek boga, dobrego czy złego, i używał siły, by popierać swoje przekonania. W tym czasie miało miejsce wielkie prześladowanie religijne, włączając w to masakrę Tyrystów na Watcher’s Knoll. Joadath został ostatecznie zabity przez bestię z niższych planów przyzwaną przez nieznane strony, która następnie zaczęła siać spustoszenie w całej Dolinie (Dale). Bestia została zabita, a Shadowdale uratowane przez czarodziejów Aumry'ego i Syllune'a. Aumry został ogłoszony władcą przez aklamację. |
| Historia Cienistej Doliny - tom IV | Rządy Aumry'ego w Pokoju Najdłuższy okres pokojowych rządów przypadał na Lorda Aumry'ego i jego żonę Sylune (lepiej znaną jako Wiedźma z Shadowdale). Rządzili oni społecznością przez czterdzieści lat, co było okresem przedłużonego pokoju z sąsiednimi dolinami, narodami i ludami elfów. To właśnie ten pokój i potęga uczyniły Dolinę celem ataków i sabotażu ze strony Czarnej Sieci (Zhentarim). Dążyli oni (i nadal dążą) do kontrolowania handlu od Morza Księżycowego (Moonsea) po Wybrzeże Mieczy (Sword Coast) i pragnęli uczynić Shadowdale państwem wasalnym Zhentil Keep. Rządy Lorda Aumry'ego zakończyły się tragicznie, gdy został zamordowany przez agentów Zhentów. |
| Historia Cienistej Doliny - tom V | Jyordhan Fałszywy Lord Lord Aumry został zamordowany przez agentów Zhentarim, którzy z kolei zostali schwytani i zabici przez wojownika Jyordhana. Jyordhan, z Amuletem Ashaby w dłoni (symbolem panowania w Dales), ogłosił się nowym lordem i został tak obwołany przez lud. Mieszkańcy nie wiedzieli, że Jyordhan był również agentem Zhentarim i że całe to wydarzenie było w rzeczywistości podstępem. Jyordhan opuścił Twisted Tower (Skręconą Wieżę), zamiast tego osiedlając się w Castle Krag (Zamku Krag) na wschód od Shadowdale. Jego dwór wkrótce został opanowany przez agentów Czarnej Sieci. Kiedy lud w końcu się zbuntował, Zhentil Keep wysłało siły pokojowe, aby utrzymać rządy Jyordhana. Sylune, wdowa po Lordzie Aumry'm, teraz świadoma oszustwa, ale będąca stanowczą pacyfistką, robiła co w jej mocy, aby utrzymać Dolinę (Dale) w zdrowiu i nienaruszonym stanie podczas złych rządów Jyordhana. |
| Historia Cienistej Doliny - tom VI | Khelben Zabija Jyordhana Rządy Lorda Jyordhana w Shadowdale zakończyły się, gdy spotkał Khelbena Arunsuna, zwanego także Czarną Kosturem (Blackstaff). Ówczesna historia głosiła, że Jyordhan przyjął zaproszenie od Khelbena do odwiedzenia Waterdeep i tam zachorował oraz zmarł. W rzeczywistości Jyordhan zaatakował Khelbena z zasadzki, gdy mag opuszczał Shadowdale, a Czarny Kostur go zabił. W każdym razie, Khelben przejął Amulet Ashaby (symbol panowania w Dales) i wrócił z nim do Waterdeep, obiecując wysłać odpowiedniego kandydata na lorda do Dales. Jyordhan rządził przez pięć lat, a bez jego poparcia, Castle Krag (Zamek Krag) został opuszczony, a oddziały Zhentil Keep rozgromione. Poprzednio wybrany przez Jyordhana następca był Melvauntaninem o imieniu Lyran, ale bez Amuletu (Pendant) ta osoba została uznana za pretendenta do tronu. |
| Historia Cienistej Doliny - tom VII | Lordowie Akceptowani przez Aklamację Ta aklamacja ludu stanowi podstawę wyboru lorda Shadowdale od czasu pokonania złego Lorda Jyordhana przez Khelbena Blackstaffa (Czarnego Kostura). Zazwyczaj poprzednik ustępuje ze stanowiska, zamiast na nim umrzeć, a jego wybrany następca zostaje zatwierdzony przez ogół ludności. System ten miał swoje wady, co zostanie pokazane poniżej, ale ogólnie bardzo dobrze służył niezależnym, o silnej woli mieszkańcom Doliny (Dale). Uniknęli oni "genetycznej loterii, z której powstają dobre biurokracje i złe królestwa" (cytat czcigodnego Elminstera). Symbolem władzy lordowskiej jest Amulet Ashaby (Pendant of Ashaba), artefakt należący do pierwotnego czarodzieja i używany do wyznaczania prawowitego lorda Doliny. |
| Historia Cienistej Doliny - tom VIII | Czas Bez Panów W okresie, gdy Khelben Blackstaff dzierżył Medalion Ashaby (symbol władzy w Dolinach), Sylune (wdowa po zamordowanym Lordzie Aumrym) była faktyczną władczynią Shadowdale, choć lata te były znane jako Czas Bez Panów. Sylune i kompania poszukiwaczy przygód znana jako Banda Mane'a były odpowiedzialne za wypędzenie sił Zhentil Keep i utrzymanie potworów z dala od tego obszaru. Skręcona Wieża (The Twisted Tower), tradycyjna siedziba przywódców, pozostała niezamieszkana po opuszczeniu jej przez złego Lorda Jyordhana, i ani Sylune, ani towarzysze Bandy Mane'a nie chcieli przyjąć płaszcza przywódcy. Z czasem Banda Mane'a powędrowała do innych krain. |
| Historia Cienistej Doliny - tom IX | Doust Sulwood Zostaje Lordem Cienistej Doliny Trzy zimy po pokonaniu przez niego złego Lorda Jyordhana, Khelben Blackstaff znalazł odpowiedniego kandydata do objęcia przywództwa w Dolinach, a właściwie grupę kandydatów. Byli to Rycerze Myth Drannor, nazwani tak, aby ukazać ich zainteresowanie terytoriami elfów i ich związek z ludem elfów. W zamian za usługi wyświadczone jemu i Cienistej Dolinie, Khelben dał im Medialion Ashaby. Ich lider, zwiadowca Florin Falconhand, odmówił przyjęcia zaszczytu lorda. Zostało ono zatem przekazane Doustowi Sulwoodowi, który został nowym lordem przy wsparciu Florina i Sylune (żony zamordowanego Lorda Aumry'ego), a najwyraźniej także przy tajnym wsparciu samego Khelbena. Doust ponownie zajął Skręconą Wieżę (The Twisted Tower), wypędzając ostatnich agentów Czarnej Sieci (Black Network). Przywrócił również wiele demokratycznych ideałów Ashaby, w tym Sąd Lorda, gdzie wszyscy obywatele mogą swobodnie się wypowiadać i wyrażać swoje zażalenia bez groźby odwetu. Doust rządził przez pięć lat i okazał się zdolnym władcą, uwielbianym przez lud. Regularna obecność Rycerzy Myth Drannor w znacznym stopniu przyczyniła się do zapewnienia ochrony tego obszaru, szczególnie przed najazdami ze strony Lyrana Nanthera Uzurpatora (Lyran Nanther the Pretender). Lyran miał być wskazanym następcą Jyordhana, lecz po rozbiciu Zhentarimów jego roszczenie straciło na ważności. |
| Historia Cienistej Doliny - tom XII | Shaerl i Mourngrym spotykają się i pobierają Konsekwencje „wybierania” przez Khelbena „Blackstaffa” Arunsuna dwóch ostatnich lordów Cienistej Doliny (Doust Sulwood i Mourngrym Amcathra) nie umknęły uwadze potężnego sąsiada Doliny na południu, Cormyrowi. Na północ wysłano agenta, aby wybadał prawdziwe intencje Mourngryma i zagwarantował Dolinie utrzymanie dobrych stosunków z tronem Purpurowego Smoka. Agentką była łotrzyca o imieniu Shaerl Rowanmantle, wysłana przez Vangerdahasta (chociaż cała dokumentacja w tej sprawie została w osobliwy sposób spalona w Suzail, więc wszystko jest pogłoską i opowieścią). Shaerl odkryła więcej niż zamierzała, i zakochała się w młodym Mourngrymie. Oboje pobrali się i zostali lordem i lady Cienistej Doliny. Lojalność Shaerl należy teraz do jej męża i ziemi, którą wspólnie rządzą. Prawdopodobnie nie taki był zamiar Cormyrczyków. |
| Historia Cienistej Doliny - tom XIII | Rządy Mourngryma Odkąd został zarekomendowany na to stanowisko przez ustępującego Lorda Dousta Sulwooda, rządy Lorda Mourngryma Amcathry w Cienistej Dolinie były mniej spokojne niż się spodziewał. Pierwsza Bitwa Cienistej Doliny miała miejsce w Roku Księcia (1357 DR) i polegała na rozgromieniu przez siły Doliny (Daleland) wojsk Lyrana Uzurpatora. Lyran podejmował ponowne próby zdobycia lenna (Lordship), zgodnie z zamiarem byłej marionetki Zhentów (Zhentish puppet), Lorda Jyordhana. Chociaż znacząca, ta bitwa błędnie w porównaniu z większą bitwą stoczoną w tym samym miejscu między siłami Zhentil Keep, prowadzonymi przez Bane'a, a Dolinami podczas Czasu Kłopotów (Time of Troubles) (1358 DR/0 PR). Kiedy mówi się o Bitwie Cienistej Doliny (bez numeru), zazwyczaj ma się na myśli tę drugą bitwę. Ponadto Mourngrym musiał sobie radzić z dużą liczbą potyczek, najazdów, możliwą inwazją z podziemi, eksplozjami i innymi różnymi katastrofami. Mourngrym i Shaerl mają jedno dziecko, Scottiego, który ma teraz dziewięć lat (dziewięć zim). Zgodnie ze zwyczajami tego regionu, nie jest on uważany za następcę tronu, a stery władzy w tej małej społeczności może przejąć inny odpowiedni wojownik lub mag. Większość uważa, że Mourngrym będzie dzierżył Medalion, dopóki jego syn nie osiągnie pełnoletności, a następnie abdykuje na korzyść młodego Scottiego, gdy ten przyjmie swoje dorosłe imię. Jeśli tak się stanie, będzie to pierwszy przypadek przekazania Leniwa Cienistej Doliny w ramach rodziny. |
| Historia Czerwonych Kruków | Jedna z nielicznych, długo działających kompanii najemnych w Cormyrze, Czerwone Kruki (The Red Ravens) posiadają na papierze siłę 110 mieczy (żołnierzy), ale z łatwością mogą potroić tę liczbę dzięki nowym rekrutom, jeśli zdobędą wystarczająco duży kontrakt. Zostały one wynajęte na stałe przez rząd Cormyru w zadeklarowanym celu oczyszczenia Kamiennych Krain (the Stonelands) na północy. Odniosły umiarkowany sukces w tym przedsięwzięciu, ale Kamienne Krainy wciąż daleko są od bycia bezpiecznym terytorium. Czerwonymi Krukami dowodzi Rayanna Róża (Rayanna the Rose), weteranka krucjaty przeciwko Hordzie. Są oni znani ze swojej uczciwości i wiarygodności, ponieważ nie chcą narażać na szwank swojego królewskiego przywileju (licencji/statutu). Większość ich żołnierzy jest uzbrojona w nabijaną skórę (kolczugę lub wzmocnioną skórę) i nosi długie miecze. Za usługi swojej 110-osobowej jednostki pobierają opłatę w wysokości 200 sztuk złota tygodniowo. Ich symbolem jest amulet czerwonego kruka. |
| Historia Doliny Królów | Mówi się, że nawet potęgi (istoty boskie) muszą czasem bawić się i rozrywać. Daleko na północ od Kręgosłupa Świata (the Spine of the World) znajduje się Dolina Bogów (the Valley of the Gods). Ten raj nie mający sobie równych na tym świecie ani na innych planach, jest placem zabaw bogów i nie jest przeznaczony dla śmiertelników. Każdy śmiertelnik, który dotrze do Doliny, staje się bóstwem, ponieważ w Dolinie mogą istnieć tylko bóstwa. Zbyt wielu śmiertelników z urojeniami wielkości odrzuciło przyjemności tej strony Kręgosłupa oraz swoje królestwa na tym świecie, tylko po to, by nadwyrężyć się (złamać kark) w poszukiwaniu legendarnej Doliny Bogów. |
| Historia Dzwonu w Głębinach | Jedno z wielkich i tajemniczych miejsc w rejonie Morza Księżycowego (Moonsea), Dzwon w Głębinach (Bell in the Depths), jest powiązane z legendarnym Northkeep, wyspiarskim królestwem, które było pierwszą wielką cytadelą ludzkości na tych zimnych ziemiach. Northkeep było wielkim i magicznym miastem, i to pod ochroną tej magii ludzkość po raz pierwszy zaczęła odpychać hordy orków i przejmować władzę nad morzem. Potęga Northkeep uczyniła je oczywistym celem dla orków, olbrzymów i innych złych ras. Jednakże, stworzenia te nie były skłonne do działań morskich, a Northkeep wydawało się bezpieczne aż do dnia, gdy (według legendy) 40 000 nieludzkich magów, szamanów, znachorów i kapłanów wszystkich plugawych ras zebrało się na północnym brzegu Morza Księżycowego i zaczęło intonować pieśni, sprowadzając zemstę swoich bogów na ludzkich intruzów. Bogowie (przynajmniej niektórzy z nich) przybyli i zniszczyli swoich kapłanów za zakłócanie im spokoju, ale zatopili również Northkeep pod falami. Górne partie Northkeep — jego smukłe, teraz połamane iglice — mogą być widoczne pod wodą przez przepływające w pobliżu łodzie. Nie jest to jednak często praktykowane, gdyż mówi się, że region ten jest nawiedzany przez pierwotnych obrońców Northkeep, poszukujących towarzystwa podczas ich czuwania nad Zimnymi Krainami (Cold Lands). W spowite mgłą noce dzwony z najwyższych wież, mimo że są zanurzone, można usłyszeć aż w odległym Hillsfar. |
| Historia Halruaa | Halruaa została zasiedlona przed wiekami przez czarodziejów, którzy uciekli przed Phaerimmami z ziem mających w przyszłości stać się pustynią Anauroch. Przybyli oni na niezwykłych latających statkach wynalezionych przez Nethereseńczyków i odkryli żyzną, piękną krainę zamieszkaną jedynie przez pasterzy oraz wielkie stada turów i dzikich rothe. To właśnie tutaj postanowili zatrzymać się i przygotować do obrony na wypadek pościgu ze strony Phaerimmów. Ci jednak nigdy nie przybyli. Zamiast nich Halruaa przez stulecia musiała odpierać najazdy wszystkich swoich sąsiadów. Na przestrzeni wieków Dambrath wielokrotnie pustoszył halruańskie porty i pogranicza. W jednej z największych inwazji Dambraii, dowodzeni przez barbarzyńcę odpornego na magię, opanowali cały kraj położony na południe od Jeziora Halruaa. Ich pochód został zatrzymany przez wielkiego arcymaga Mycontila, który w bitwie zabił barbarzyńskiego wodza. Czterdzieści tysięcy Dambraii starło się wówczas z zaledwie pięciuset Halruaanami. Choć najeźdźcy zostali pokonani, zwycięstwo okupiono wysoką ceną. Poległo ponad dwustu halruańskich czarodziejów, wśród nich sam Mycontil. Ostatni wielki najazd na Halruaa miał miejsce niespełna sto lat temu. Armia, dowodzona przez żądnego władzy króla Lapaliiyi, wkroczyła przez Przełęcz Telath, wspierana przez bandytów z pustkowi. Tym razem Halruaanie byli jednak gotowi. Do walki stanęli zarówno wojownicy, jak i magowie korzystający ze swoich słynnych podniebnych statków. Najeźdźcy zostali szybko i całkowicie rozgromieni. Około pięciuset lat temu kraj pogrążył się również w wojnie domowej. Wielu magów opowiadało się za prowadzeniem nowych eksperymentów magicznych, których nie pochwalaliby nawet sami Nethereseńczycy. Renegaci zostali ostatecznie wygnani, lecz kontynuowali swoje badania daleko od ojczyzny, zakładając krainę Thay... przynajmniej tak głosi halruańska tradycja. Od tamtej pory Halruaa cieszy się pokojem i nie prowadziła żadnych oficjalnie wypowiedzianych wojen. Nie oznacza to jednak, że zaznała spokoju. Wybrzeża wciąż nękane są przez dambraijskich piratów, pustkowia przez bandytów, a granice przez dzikusów z Dżungli Mhair. Od czasu do czasu pojawiają się także awanturnicy, najeźdźcy i ambitni czarodzieje przekonani, że bogactwo oraz magia rosną w Halruaa na drzewach. Wieki nieustannych zagrożeń ukształtowały charakter jej mieszkańców. Halruaanie są ostrożni, nieufni wobec obcych, przywiązani do tradycji i zawsze gotowi do obrony swojej ojczyzny. Jak sami mawiają: skoro od początku rządzili nimi czarodzieje, tak będzie po wsze czasy. |
| Historia Kalimszanu | Calimshan jest starszy niż którekolwiek z pozostałych Imperium Piasków, zasiedlony po raz pierwszy ponad 7000 lat temu przez Djenów, humanoidalną rasę z Planu Elementarnego Powietrza. Ci Djenowie byli znani z tego, że posiadali wielkie zdolności magiczne, i w trakcie swojego panowania opracowali wiele nowych zaklęć, które wcześniej nie były dostępne na Planie Powietrza. Djenowie prosperowali przez ponad 1000 lat w Calimshan, ale ich panowanie zakończyło się inwazją stworzeń i sługusów z Planu Ognia. Niektórzy twierdzą, że w tym miejscu narodziła się gorzka nienawiść między dżinnami a efreetami, choć inni utrzymują, że był to jedynie wynik nienawiści, która już istniała. Niezależnie od przyczyny, bitwa była długa i krwawa, a jej zakończenie zajęło ponad 100 lat. Djenowie w końcu rozgromili napastników, ale zostali w tym procesie znacznie osłabieni. Powoli podupadali, a ostatnia wzmianka o Djenach pochodzi sprzed niespełna 6000 lat. Przez następne 4000 lat Calimshan było zdominowane przez koczownicze plemiona ludzi. Plemiona z różnych miejsc – Chult, Shaar, Lśniące Równiny (The Shining Plains), Chondath, a nawet Amn i Cormyr – na przemian dominowały, by zostać podbite przez następne, niemal identyczne plemię. Powoli koczowniczy charakter Calimshanu zaczął się zmieniać. Gdy odkrywcy i handlarze z Amn, Waterdeep i Cormyr odkryli cuda tego obszaru, niektóre plemiona zaczęły się osiedlać i rozwijać nowe sposoby utrzymania, takie jak rybołówstwo, rolnictwo czy handel. Społeczności te zaczęły łączyć się w grupy dla wzajemnej ochrony i wkrótce narodziła się cywilizacja. Dopiero 1300 lat temu powstało Imperium Shoon (obecnie zwane Iltkazar). Shoonowie stworzyli wielkie i chwalebne imperium, a ich ekscesy były podstawą dzisiejszego kalishijskiego (Calishite) snobizmu. Stali się mądrzy i potężni w dziedzinie magii, a statki i karawany niosące flagę Shoona podróżowały przez krainy. Sam Shoon, wyjątkowo potężny mag, stworzył w tym czasie księgę wielkiej mocy, zwaną Tomem Jednorożca (Tome of the Unicorn). Dokładna lokalizacja Tomu zaginęła w pomroce dziejów, ale ponieważ księga ma 2 na 3 stopy (ok. 60 na 90 cm) i jest wykonana z czystego metalu, prawdopodobnie wciąż gdzieś się znajduje... 900 lat temu Imperium Shoon nagle zniknęło. Początkowo podejrzewano wielkie magiczne wstrząsy, ale uczeni magowie z innych krain kwestionują to twierdzenie. Mówią, że siła tak wielka zakłóciłaby moce magiczne i istoty w całych krainach, a tak się nie stało. Mędrcy, którzy długo badali Shoonów, nie doszli do żadnych definitywnych wniosków, ale najpopularniejsze dziś teorie koncentrują się wokół zarazy lub choroby, która zdziesiątkowała populację. Dziś wpływ Shoonów na Calimshan jest wciąż ogromny. Wielkość tego imperium jest odpowiedzialna, bardziej niż cokolwiek innego, za silny charakter narodowy Calimshanu dzisiaj. Ruiny największego miasta Shoonów, Monrativi Teshy Mir, wciąż można znaleźć na pustkowiach na zachód od krawędzi Lasu Mir. Od upadku Shoonów żadna siła ani żaden naród nie wzniósł się, by samodzielnie zdominować tę krainę. Istnieje około pół tuzina głównych miast, z których każde sprawuje władzę nad swoim własnym obszarem. Około 170 lat temu człowiek w Calimporcie zgromadził wielką armię i ogłosił się „Paszem” nad krajem. Zanim jednak armia mogła wyruszyć, przedstawiciele każdego większego miasta spotkali się i zgodzili się uznać autorytet Paszy na ograniczonych obszarach oraz płacić mu niewielki trybut, wystarczający na opłacenie prac, które Pasza miał wykonać. Najstarszy syn każdego Paszy dziedziczy tytuł; jeśli nie ma syna, burmistrzowie każdego miasta wybierają nowego. Obecny Pasza, Rashid Djenispool, rządzi od ponad 18 lat i jest wnukiem Paszy wybranego przez burmistrzów Calimshan 44 lata temu. |
| Historia Martwej Trójki | KOŚCI, KRĘGLE Z CZASZEK I PUSTY TRON W dawnych wiekach istniał tylko jeden bóg niezgody, śmierci i umarłych, i był on znany jako Jergal, Władca Końca Wszystkiego. Jergal podsycał i żywił się niezgodą zarówno wśród śmiertelników, jak i potęg. Kiedy istoty zabijały się nawzajem w pogoni za władzą lub w swej nienawiści, on witał je w swoim cienistym królestwie wiecznego mroku. Ponieważ wszystkie rzeczy umierały, wszystko w końcu trafiało do niego, aż z czasem zbudował potęgę i królestwo niekwestionowane przez żadnego innego boga. Ostatecznie jednak zmęczyły go jego obowiązki, gdyż znał je aż za dobrze. Bez wyzwania nie ma nic, a w nicości jest tylko mrok. W takim stanie różnica między absolutną władzą a absolutną bezsilnością jest niewykrywalna. Podczas tej mrocznej ery, pojawiło się trzech potężnych śmiertelników – Bane, Bhaal i Myrkul – którzy pożądali władzy, jaką dzierżył Jergal. Trio zawarło bezbożny pakt, zgadzając się, że odważą się dążyć do tej ostatecznej potęgi lub zginą podczas próby. Przemierzali wzdłuż i wszerz królestwa, szukając potężnej magii i zaklęć, i na każdym kroku wymykając się śmierci. Bez względu na to, z jakim potworem się mierzyli lub jakie zaklęcia odważyli się rzucić, ta trójka śmiertelników wychodziła z każdej sytuacji bez szwanku. Ostatecznie trio zniszczyło jednego z Siedmiu Zaginionych Bogów, a każdy z nich zagarnął dla siebie część jego boskiej esencji. Trio wyruszyło następnie do Szarego Pustkowia i odszukało Zamek z Kości. Przetrwali i przebili się przez armie szkieletów, legiony zombie, hordy bezcielesnych nieumarłych oraz szpaler liszy. Ostatecznie dotarli do celu swojego życiowego dążenia – Tronu z Kości. "Oświadczam, że ten tron zła należy do mnie" – krzyknął Bane tyran. "Zniszczę cię, zanim zdążysz podnieść palec" – zagroził Bhaal zabójca. "A ja uwiężę twoją esencję na wieczność" – obiecał Myrkul nekromanta. Jergal wstał ze swojego tronu ze zmęczonym wyrazem twarzy i powiedział: "Tron należy do was. Znużyła mnie ta pusta władza. Weźcie ją, jeśli chcecie – obiecuję służyć wam i przewodzić jako wasz seneszal, dopóki nie poczujecie się swobodnie na tym stanowisku." Zanim oszołomione trio zdążyło zareagować, Władca Umarłych kontynuował: "Kto spośród was będzie rządził?" Trio natychmiast rzuciło się do walki między sobą, podczas gdy Jergal przyglądał się temu z obojętnością. Kiedy w końcu wydawało się, że wszyscy umrą z wyczerpania lub będą walczyć w nieskończoność, Władca Końca Wszystkiego interweniował. "Po tym wszystkim, co poświęciliście, odejdziecie z niczym? Dlaczego nie podzielicie się urzędami i nie zagracie o zwycięstwo zamiast walczyć?" zapytał Jergal. Bane, Bhaal i Myrkul rozważyli ofertę boga i zgodzili się. Jergal wziął głowy swoich trzech najpotężniejszych liszy i dał je trio, aby mogło rywalizować, grając nimi w kręgle. Każdy śmiertelnik rzucił czaszką przez Szare Pustkowie, zgadzając się, że zwycięzcą będzie ten, który potoczy ją najdalej. W tym momencie przybył Malar Władca Bestii, by odwiedzić Jergala. Po szybkim ustaleniu, że zwycięzca konkursu przejmie całą moc Jergala, pognał za trzema czaszkami, aby upewnić się, że zawody zostaną wstrzymane, dopóki on nie będzie miał szansy na udział w części nagrody. Bane, Bhaal i Myrkul znów rzucili się do walki, gdyż było oczywiste, że ich rywalizacja nie przyniesie rozwiązania, i Jergal ponownie interweniował. "Dlaczego nie pozwolicie, by Pani Szczęścia zadecydowała, abyście nie musieli się dzielić z Bestią?" Trio zgodziło się, a Jergal odłamał kości swoich szkieletowych palców i wręczył je graczom. Kiedy Malar wrócił ze ścigania czaszek, zastał trio, które właśnie skończyło grę w kości). Bane triumfalnie zawołał: "Jako zwycięzca, wybieram panowanie przez całą wieczność jako ostateczny tyran. Mogę wywoływać nienawiść i niezgodę według własnego kaprysu, a wszyscy będą się przede mną kłaniać, będąc w moim królestwie." Myrkul, który zajął drugie miejsce, oświadczył: "Ale ja wybieram umarłych, a czyniąc to, naprawdę wygrywam, ponieważ wszyscy, nad którymi panujesz, Bane, w końcu będą moi. Wszystko musi umrzeć – nawet bogowie." Bhaal, który zajął trzecie miejsce, sprzeciwił się: "Wybieram śmierć, i to moją ręką wszystko, czym rządzisz, Lordzie Bane, w końcu przejdzie na Lorda Myrkula. Obaj musicie okazywać mi cześć i słuchać moich życzeń, ponieważ mogę zniszczyć twoje królestwo, Bane, mordując twoich poddanych, a twoje królestwo, Myrkul, mogę zagłodzić, powstrzymując się od działania." Malar warknął ze złości, ale nic nie mógł zrobić, i po raz kolejny pozostały mu tylko bestie. A Jergal tylko się uśmiechnął, gdyż został uwolniony od swoich obowiązków. |
| Historia Monety Losu | Stare opowieści głoszą, że szczęście odgrywa kluczową rolę w życiu każdej osoby. Kiedy każde nowo narodzone dziecko wkracza do królestw, Tymora rzuca monetą uformowaną z resztek pierwotnej bogini szczęścia, Tyche. Beshaba zgaduje wynik zanim moneta updanie - księżyc (orzeł) lub peleryna (reszka). Jeśli Beshaba ma rację, ta osoba jest przeklęta pechem do końca swoich dni. Jeśli się myli, Pani Szczęścia uśmiecha się do tego dziecka przez resztę jego lub jej życia. Dla niektórych rzadkich istot, moneta ląduje na krawędzi — i ta garstka pozbawionych szczęścia może kuć własny los, ponieważ mają większą swobodę nad swoimi przeznaczeniami niż same potęgi. |
| Historia Morza Księżycowego | Morze Księżycowe (The Moonsea) ma długą historię jako granica między krainami elfów na południu a ciemniejszymi, bardziej złowrogimi ziemiami Wyprawy (the Ride) i Thar, ojczyznami smoków oraz ogromnych plemion gigantów i ogrów. Głębokie morze było doskonałą barierą dla najeźdźców, ponieważ plemiona, które dążyły do inwazji, musiały nadkładać drogi wokół i przez ziemie, które ostatecznie zajęły Yulash, Zhentil Keep i Hillsfar. Pierwszą prawdziwą osadą w Morzu Księżycowym była Północna Warownia (Northkeep), lśniąca cytadela ustanowiona jako latarnia cywilizacji i punkt wypadowy dla kupców szukających handlu z krasnoludami Północy – w tym nie tylko Tethyamar, ale także klany Zimnych Krain – które wymieniały swoje wyroby metalowe i rzemieślnicze na bardzo potrzebną magię. Ostatecznie Północna Warownia została zatopiona pod lodowatymi wodami Morza Księżycowego przez nieludzkie siły, a ludzkość odniosła jedną z wielu porażek w regionie. Taka jest więc natura ludzkiego zamieszkania w tym regionie od samego początku. Osady ludzkie kwitną przez kilka lat, zazwyczaj dzięki czystej sile woli i sile ostrego miecza, a następnie zostają opanowane przez gobliny, orków, smoki, obserwatorów (beholdery) lub gigantów. Phlan upadało i podnosiło się ponownie. Yulash to ruina, gdzie jeszcze dekadę temu było kwitnące miasto. Hulburg i Sulasspryn to puste wraki. Każde z miast Morza Księżycowego wydaje się w swojej kolejności zagrożone wyginięciem, a następnie zostaje odbudowane. Ten cykl może być powodem, dla którego tylko najsilniejsi i najbardziej dzicy przeżywają, a nawet prosperują, w krainach Morza Księżycowego (the Moonsea). Największe miasta – Hillsfar, Mulmaster i nieprzenikniona Zhentil Keep – są rządzone przez złych ludzi, którzy kontrolują swoje ziemie żelazną ręką. Mniejsze miasta, Elventree, Phlan i Thentia, mogą być mniej złe, ale mają silną, niezależną, niemal chaotyczną naturę. Pod wieloma względami Morze Księżycowe jest pograniczem, z pograniczną mentalnością. |
| Historia Mrocznych Elfów (Drowów) II | Mroczne Wojny Wojownicza natura drowów nie zmieniła się, gdy uciekli przed swoimi naziemnymi wrogami podczas Zejścia (Descent). W rzeczywistości natychmiast rozpoczęli serię wojen, aby ustanowić terytoria w Podmroku (Underdark). Zaczęli od kradzieży i przejmowania magicznych przedmiotów krasnoludów i używania ich przeciwko krasnoludom – ustanawiając wrogość, która jest silna po dziś dzień. Drowowie walczyli następnie między sobą, szlachetny przeciwko szlachetnemu, kapłan przeciwko kapłance, o władzę nad ich nowym królestwem. Ta wojna totalna zakończyła się wśród wielkich magicznych eksplozji, które zawaliły dach największej zajętej przez nich krasnoludzkiej jaskini, wielkiej Bhaerynden. Sufit zawalił się całkowicie, grzebiąc wielu drowów i roztrzaskane krasnoludzkie miasta. Jaskinia, teraz otwarta na niebo, stała się znana jako Wielka Szczelina (the Great Rift). Ocalali drowiccy szlachcice zebrali ludzi, niewolników i ekwipunek, jaki mogli przejąć, i uciekli w głąb Podmroku (Underdark) w poszukiwaniu miejsc do zamieszkania. "Rozproszenie" (The Scattering) doprowadziło do powstania wielu rywalizujących, kierujących się własnym interesem miast, w których większość drowów żyje obecnie. |
| Historia Ostatniego Marszu Gigantów | Na wschód od Wielkiej Szczeliny w Weesztim Shaar niegdyś istniała kraina tytanów. To imperium powstało o świcie czasu w Faerûnie, a jego władcy w swojej arogancji ośmielili się wyzwać bogów. W ramach kary, moce te przeklęły panującego monarchę tej krainy fascynacją, a jego braci oddaniem. Następnie moce te zrzuciły gwiazdę na tę ziemię. Uderzenie upadłej gwiazdy stworzyło ogromną dolinę, znaną później jako Morze Upadłych Gwiazd (Sea of Fallen Stars). Powoli nabierając prędkości, ta kula toczyła się przez naród tytanów i dalej na południe. Niezdolny powstrzymać swojej ciekawości, król tytanów pognał za podskakującą kulą, a jego oddani wyznawcy posłusznie podążyli jego śladami. Meteor toczył się i toczył, aż dotarł do Wielkiego Morza i zniknął w głębinach. Monarcha zanurkował w morzu, a za nim, niczym lemingi, cała rasa tytanów zanurkowała w otchłań, by nigdy więcej się nie pokazać. Zawstydzone zniszczeniem, jakiego dokonały, moce poprzysięgły, że będą trzymać w ryzach zarówno ciekawość, jak i lojalność, aby uniknąć podobnych katastrof w przyszłości. Czynią tak po dziś dzień, zapobiegając szybkiemu realizowaniu nowych idei oraz uniemożliwiając inteligentnym rasom Toril pełną współpracę. |
| Historia Północy - tom I | Pierwsze Rozkwitanie Przez tysiąclecia złote elfy mieszkały w Illefarn (gdzie teraz stoi Waterdeep) i Eaerlann (wzdłuż Błyszczącej Rzeki). Ze swoich ozdobnych leśnych miast handlowały z powstającymi ludzkimi narodami takimi jak Netheril i Illusk oraz odpierały ataki ras goblinów. W międzyczasie klany krasnoludów zjednoczyły się w naród Delzoun, nazwany na cześć krasnoluda, który wykuł ten związek. Naród ten, istniejący głównie pod ziemią, rozciągał się od Lodowych Gór po Góry Nether. Przełęcz Srebrnego Księżyca była jego zachodnią granicą, a Wąskie Morze jego wschodnim brzegiem. Orki przybyły z północy Grzbietu Świata, ale zostały odparte w wielkiej rzezi przez elfy. Do dziś jest to ojczyzna i twierdza dla orków i podobnych ras. |
| Historia Północy - tom II | Wojny Koronne Ludzie imigrowali w bandach znad Lśniącego Morza (Shining Sea) na Wybrzeże Mieczy (Sword Coast). Zostali marynarzami, wypływając na wody do Moonshaes, Mintarn, Ruathym i na północne wyspy. Elfy toczyły nieustanną wojnę między sobą, a ludzie i orkowie przejmowali pozostawiane ruiny. Być może największym nieszczęściem, które spotkało Szlachetny Lud (Fair Folk), była Ciemna Katastrofa (Dark Disaster), zabójcza magia, która przybrała postać ciemnej, płonącej chmury. Spowiła ona królestwo Miyeritar, a kiedy kilka miesięcy później zniknęła, nie pozostał ani jeden żywy elf - ani też drzewa; pozostało tylko otwarte, spustoszone wrzosowisko: Wysokie Wrzosowisko (High Moor). Nie wszystko było mroczne dla elfów. Chociaż w odwrocie, podczas gdy barbarzyńscy ludzie i hordy orków rosły w siłę, ich potęga wzrastała także na Dworze Elfów (Elven Court) i w Everska (pozostając tam ostoją do dziś). Poczynili starania o współpracę między krasnoludami, życzliwymi ludźmi i innymi elfami dla wzajemnego przetrwania przeciwko orkom, grabieżczym ludziom i fali bestii (ogrów, bugbearów, trolli, goblinów, gnolli i innych nieludzkich stworzeń) prowadzonych przez rosnących w siłę gigantów. Co zadziwiające, w co najmniej trzech miejscach – w Upadłych Królestwach (Fallen Kingdoms) oraz miastach Silverymoon i Myth Drannor – odnieśli wielki sukces. Na wschodzie, na piaszczystych brzegach spokojnego i lśniącego Wąskiego Morza (Narrow Sea), ludzkie wioski rybackie rozrosły się w małe miasteczka, a następnie połączyły się w naród Netheril. Mędrcy wierzą, że miasteczka rybackie zostały zjednoczone przez potężnego ludzkiego czarodzieja, który odkrył księgę wielkiej magii, która przetrwała Dni Gromu (Days of Thunder) — księgę, którą legenda nazywa Zwojami Nether (Nether Scrolls). Pod wodzą tego bezimiennego czarodzieja i tych, którzy po nim nastąpili, Netheril wzniósł się w potędze i chwale, stając się zarówno pierwszą ludzką ziemią na Północy, jak i najpotężniejszą. Niektórzy twierdzą, że to odkrycie zapoczątkowało narodziny ludzkiego czarodziejstwa, ponieważ wcześniej ludzkość miała tylko szamanów i znachorów. Przez ponad trzy tysiące lat Netheril dominował na Północy, ale nawet jego legendarni czarodzieje nie byli w stanie powstrzymać jego ostatecznej zagłady. |
| Historia Północy - tom III | Historia Współczesna W lecie 1367 DR ogromna horda orków pod wodzą króla Greneire'a zeszła z Grzbietu Świata i ruszyła na południe. Jej celem były ziemie handlowe Północy, a marsz zakończył się pod Cytadelą Wielu Strzał, rządzoną przez króla Oboulda. Choć oba ludy powinny były współpracować przeciw wspólnym zagrożeniom, przepowiednie szamanów wzbudziły nieufność i doprowadziły do konfliktu. Gdy armia licząca około 150 tysięcy orków stanęła pod murami cytadeli, Obould ogłosił, że przybysze zamierzają wygnać jego lud z ojczyzny. Rozpoczęło się czteromiesięczne oblężenie. Mimo licznych szturmów oblegający ponosili cięższe straty niż obrońcy, lecz trudne warunki życia w twierdzy stopniowo osłabiały również garnizon. Decydująca bitwa rozegrała się na początku miesiąca Uktar. Wśród śnieżycy Greneire przypuścił ostatni atak i przedarł się do cytadeli. W płonącej twierdzy doszło do pojedynku obu królów. Greneire zdołał śmiertelnie ugodzić Oboulda, sam jednak odniósł ciężkie rany i zginął. W chaosie dalszej walki los Oboulda pozostał nieznany. Zwycięstwo nie przypadło żadnej z orczych stron. Wykorzystując wyczerpanie walczących, przez rozbite bramy wkroczyły siły krasnoludów z klanu Warcrown oraz posiłki z Silverymoon. Napastnicy rozproszyli pozostałe oddziały orków i przejęli kontrolę nad twierdzą. Obecnie Cytadelą Wielu Strzał włada król Emerus Warcrown. Krasnoludy przywróciły jej dawne imię Felbarr i rozpoczęły odbudowę umocnień. Odkrycie nowych złóż złota i srebra dodatkowo umocniło pozycję odrodzonego krasnoludzkiego królestwa, które pozostaje ważnym bastionem Północy przeciw przyszłym zagrożeniom. |
| Historia Północy - tom IV | Exodus Elfów Ta era pozostawiła po sobie elfie twierdze gotowe do splądrowania przez ludzi i orków. Kiedy elfy zdecydowały się opuścić Północ i udać się do Evermeet, ich dzieła szybko zniknęły, pozostawiając tylko miejsca takie jak Stara Droga i zrujnowany port w Wysokim Lesie, by tylko podkreślić przeminięcie Eaerlann. A jednak to nie tylko elfy miały zniknąć ze swoich długo zajmowanych domów; ludzki naród Netheril również stanął na krawędzi historii. Zguba dla Netheril nadeszła w postaci pustyni, pochłaniającej Wąskie Morze i rozprzestrzeniającej się, aby wypełnić jego brzegi suchym pyłem i wiejącym piaskiem. Legenda głosi, że kiedy wielcy czarodzieje Netheril zdali sobie sprawę, że ich ziemia jest stracona, opuścili ją i swoich rodaków, uciekając we wszystkie zakątki świata i zabierając ze sobą sekrety czarodziejstwa. Bardziej prawdopodobne jest, że była to powolna migracja, która rozpoczęła się trzy tysiące lat temu i dobiegła końca tysiąc pięćset lat później. Jakkolwiek by było, czarodzieje nie mieszkali już w Netheril. Na północy, niegdyś majestatyczna krasnoludzka twierdza Delzoun przeżywała ciężkie dni. Wtedy uderzyły orki. Orki zawsze były wrogami na Północy, wylewając się ze swoich dziur co kilka dziesiątek pokoleń, gdy ich zwykłe siedziby nie były już w stanie utrzymać ich rosnącej liczby. Tym razem zaatakowały ze swoich jaskiń w Grzbiecie Świata (Spine of the World), wylały się z opuszczonych kopalni w Szarych Szczytach (Graypeaks), wykrzykiwały z zaginionych krasnoludzkich fortec w Górach Lodowych (Ice Mountains), szalały z kompleksów krypt w Górach Nether i szturmowały w górę z wnętrz Gór Wysokiego Księżyca (High Moon Mountains). Nigdy wcześniej ani później nie było tak wielkiego wylewu orków. Delzoun rozpadł się przed tym atakiem i został zmuszony do wewnętrznego zamknięcia. Netheril, bez swoich czarodziejów, zostało wymazane z kart historii. Same elfy z Eaerlann przetrwały ten atak i z pomocą treantów z Turlang oraz innych nienazwanych sprzymierzeńców, były w stanie oddalić ostateczny upadek swojej ziemi na jeszcze kilka stuleci. Na wschodzie Eaerlann zbudowało fortecę Ascalhorn i przekazało ją uchodźcom z Netheril, podczas gdy netherescy zwolennicy zbudowali miasto Karse w Wysokim Lesie (High Forest). Uciekający mieszkańcy Netheril założyli Llorhk i Loudwater. Inni wędrowali po górach, wzgórzach i wrzosowiskach na północ i zachód od Wysokiego Lasu, stając się przodkami Uthgardtów i założycielami Silverymoon, Everlund i Sundabar. |
| Historia Północy - tom V | Rozprzestrzenianie się Ludzkości Łatwo adaptujący się ludzie wykorzystali magię, którą mogli zdobyć lub nauczyć się od Dumnych Ludów (Proud Peoples), aby pokonać wszystkich wrogów, łamiąc (na pewien czas) potęgę gigantów i orków. Założono Waterdeep. Ostatni z czystej krwi elfy wyginęły, co było wynikiem ich ciągłych małżeństw z ludźmi. Na dalekim zachodzie również mieszkali ludzie – mądrzy, sprytni, ale prymitywni zwani Łowcami Lodu (Ice Hunters). Wiedli proste życie na wybrzeżu od niepamiętnych czasów, niezliczone pokolenia zanim pierwsi założyciele Netherilu postawili stopę na zachodnim brzegu Wąskiego Morza. Jednak ten pokojowy lud padł ofiarą kolejnej inwazji z południa: prymitywnych drakkarów, które przywiozły wraz z sobą wysoką, jasnowłosą, wojowniczą rasę, która wyparła Łowców Lodu z ich ziem przodków. Ta rasa, znana jako Ludzie Północy (Northmen), zakładała farmy i wioski wzdłuż wybrzeża, od brzegów Wód Meandrujących (Winding Water) po wąwozy Mirar. Wojownicy Ludzi Północy spychali prostych Łowców Lodu coraz dalej na północ, zmusili goblinów do powrotu do ich górskich ostoi i zapoczątkowali ostatnią Radę Illlefarn. W ciągu pięciuset lat od przybycia Ludzi Północy, Illlefarn przestało istnieć – jego mieszkańcy wyemigrowali do Evermeet. Z Wybrzeża, Ludzie Północy żeglowali na zachód, zajmując i zakładając kolonie na głównych zachodnich wyspach Ruathym i Gundarlun, ostatecznie rozprzestrzeniając się na wszystkie wyspy północnego morza. Inni migrowali na północ, za Kręgosłup Świata (Spine of the World), i stali się prawdziwie dzikimi barbarzyńcami Doliny Lodowego Wichru (Icewind Dale). W kolejnych stuleciach Ascalhorn stało się Piekielną Warownią (Hellgate Keep), gdy wpadło w ręce diabłów, a Eaerlann upadło pod atakiem nowej hordy orków. Elfy uciekły na południowy wschód, łącząc się z Ludźmi Północy, potomkami Netherilu i krasnoludami, aby utworzyć to, co później nazwano Upadłym Królestwem (Fallen Kingdom). To królestwo było krótkotrwałe i upadło pod naporem kolejnej inwazji orków – chociaż w momencie upadku zadało rasom goblinów cios, po którym do dziś nie zdołały się podnieść. |
| Historia Północy - tom VI | Dominacja ludzi Historia Północy przedstawia stopniowy wzrost potęgi ludzi na terenach niegdyś zdominowanych przez elfy, orków i dzikie plemiona. Na wybrzeżu, na ruinach dawnej elfiej osady Illefarn, powstała osada Nimoar's Hold, która z czasem przekształciła się w Waterdeep. Pod przywództwem Nimoara i jego następców ludzie bronili regionu przed trollami, aż zagrożenie zostało ostatecznie złamane dzięki interwencji maga Aghairona z Silverymoon. Aghairon pozostał w Waterdeep i w 1121 DR uratował miasto przed samym sobą, ustanawiając system rządów znany jako Lords of Waterdeep. Stabilność Waterdeep umożliwiła dalszą ekspansję cywilizacji na północ. Osadnicy, kupcy i awanturnicy zakładali kolejne miasta, takie jak Luskan, Longsaddle, Triboar, Secomber czy Loudwater, stopniowo wypierając zagrożenia ze strony orków i innych mieszkańców dzikich krain. Pomimo rozwoju region pozostaje niespokojny. Kupcy oraz podróżni są nękani przez barbarzyńców, piratów i lokalne konflikty. Szczególnie napięte są stosunki między morskim miastem Luskan a wyspiarskim królestwem Ruathym. Wojna wywołana aktem piractwa niemal doprowadziła do pełnoskalowej inwazji, lecz interwencja Sojuszu Lordów zmusiła obie strony do wycofania się z otwartego konfliktu. Mimo to wzajemne prowokacje i działania najemników nadal podtrzymują napięcie. Na dalekiej północy mieszkańcy Dziesięciu Miast odbudowali swoje społeczności po zniszczeniach dokonanych przez armię Akara Kessella. Dzięki współpracy z okolicznymi barbarzyńcami odtworzono osady, przywrócono handel i poprawiono morale mieszkańców. Wspólne życie dawnych przeciwników stało się symbolem powolnej stabilizacji regionu. Współczesna Północ Faerûnu pozostaje krainą pogranicza, gdzie rozwój cywilizacji ściera się z nieustannymi zagrożeniami. Potęga miast ludzi, zwłaszcza Waterdeep, stworzyła fundament bezpieczeństwa i handlu, jednak wojny, piractwo oraz konflikty graniczne nadal kształtują losy mieszkańców regionu. |
| Historia Północy - tom VII | 1368, Rok Sztandaru Gdy krasnoludy osiedliły się na zimę w odzyskanym mieście Felbarr, grupa poszukiwaczy przygód sponsorowanych przez Zhentarim włamała się do Jaskini Wielkiego Robaka (Great Worm Cavern), zabijając Elrema Mądrego, szamana i przywódcę plemienia Wielkiego Robaka. Gdy wojownicy plemienia ruszyli do walki ze złymi poszukiwaczami przygód, magia teleportacji przeniosła w bezpieczne miejsce co najmniej trzech z poszukiwaczy - a także ogromną ilość skarbów skradzionych Elremowi. Według Themrina, obecnego szamana plemienia, Elrem obiecał, że będzie „czuwał nad plemieniem w duchu, teraz, gdy moja śmiertelna forma została zniszczona”. Pomimo pocieszających słów Elrema, plemię przetrwało uciążliwą zimę, która obejmowała zarówno obfite opady śniegu, niedostatek zwierzyny, jak i niskie morale. Zaufani goście obozu barbarzyńców donoszą, że Themrin i Gwesehen „Żelaznoręki” Talistars noszą pewien rodzaj zbroi wykonanej z łusek Elrema. To użycie ciała ich byłego szamana jako „ochrony” zostało rzekomo nakazane w wizji sennej. Zbroja wygląda na niewiele więcej niż giętka skórzana zbroja, ale wydaje się, że odbija ciosy i chroni równie dobrze jak pełna zbroja płytowa. Nesme doniosła o drastycznym wzroście liczby ataków trolli na Wieczne Moczyradła (Evermoors), a różne źródła potwierdzają, że coś wypędza trolle z moczarów. Cokolwiek stoi za exodusem trolli, jest skazane pozostać tajemnicą do końca roku, podczas gdy partie awanturników wyczerpują się w walce z niekończącą się falą trolli uciekających z bagien. W najbardziej zaskakującym posunięciu roku, Plemię Błękitnego Niedźwiedzia, prowadzone przez szamana/wodza Tantę Hagarę, pomaszerowało na opanowaną przez demony twierdzę Ognistych Wrót (Hellgate Keep). Chociaż różne źródła donosiły o krótkiej walce o polityczną kontrolę nad miastem, Tanta Hagada wyłoniła się jako nowy władca miasta. |
| Historia Rzeki Jednorożca | Bardowie i mędrcy przekazują opowieść, że źródło Rzeki Jednorożca (Unicorn Run) jest w istocie Źródłem Życia i kolebką płodności. Mówi się, że każda naturalna rasa wyłoniła się z łona Chauntei na Torilu u źródła rzeki, a następnie podróżowała w dół Rzeki Jednorożca do świata zewnętrznego. Niektórzy twierdzą, że córka Chauntei zamieszkuje u źródła rzeki, wprowadzając noworodki do świata, podczas gdy inni utrzymują, że Shiella pełni rolę akuszerki w tym procesie.Niezależnie od prawdy, elfy, skałoduchy i niziołki zgodnie uważają, że Rzeka Jednorożca jest święta dla życia i jest miejscem niesamowitej czystości. W rezultacie, wszystkie trzy rasy mają surowe tabu dotyczące długich podróży w górę rzeki, gdyż jeśli rzeka zostanie kiedykolwiek zanieczyszczona, żadne nowe rasy nigdy więcej nie narodzą się na Torilu. |
| Historia Sióstr Światła i Ciemności | To było narodzenie świata i niebios. Po tym, jak Lord Ao stworzył Przestrzeń Królestw (Realmspace), nastąpił okres bezczasowej nicości, mglistego królestwa cieni, zanim światło i ciemność stały się oddzielnymi bytami. W tym mrocznym chaosie czaiło się 13 władców cienia, czyli Shadevari — czy przybyli skądinąd, czy też są dziećmi samego cienia, nikt nie jest w stanie powiedzieć. Ostatecznie ta pierwotna esencja połączyła się w dwie piękne boginie, które były dla siebie nawzajem jak yin i yang; były tak blisko, że uważały się za jedną istotę. Dwulicowa Bogini stworzyła ciała niebieskie kryształowej sfery i wspólnie natchnęła je życiem, tworząc Pramatkę Ziemię, Chaunteę. (Chociaż Chauntea od tego czasu skurczyła swoją esencję, aby obejmować jedynie Abeir-Toril, na początku ucieleśniała całą materię w Przestrzeni Królestw [Realmspace]). Ten nowy wszechświat został oświetlony obliczem srebrnowłosej bogini, która nazwała siebie Selûne, i zaciemniony przez gościnne loki/sploty kruczowłosej bogini, Shar, lecz nie istniało w nim żadne ciepło ani ogień. Chauntea błagała o ciepło, aby mogła pielęgnować życie i żywe stworzenia na planecie, która była jej ciałem i kończynami. Wówczas dwie siostry, Które-Były-Jednym, podzieliły się, ponieważ po raz pierwszy miały dwa różne zdania. Srebrzysta Selûne spierała się ze swoją mroczną siostrą o to, czy należy sprowadzić na światy więcej życia. Podczas tej wielkiej konflagracji (pożogi/katastrofy) bogowie wojny, choroby, morderstwa i śmierci, między innymi, zostali stworzeni z pozostałości boskiej bitwy. W pewnym momencie bitwy Selûne zdobyła przewagę i sięgnęła przez czas i przestrzeń do krainy wiecznego ognia. Przezwyciężając ból żaru, który ją dotkliwie palił, odłamała fragment tego wiecznie żywego płomienia i zapaliła jedno z ciał niebieskich, tak że spłonęło na niebie i ogrzało Chaunteę. Rozwścieczona Shar podwoiła atak na swoją ranną bliźniaczkę i zaczęła gasić całe światło i ciepło w całej kryształowej sferze. Ponownie Selûne poświęciła cząstkę siebie i wyrwała boską esencję magii ze swojego ciała, rozpaczliwie miotając nią w swoją siostrę w obronie życia w sferze. Ta esencja weszła w Shar, wyrwała jej część energii i uformowała się za nią jako bogini magii, znana obecnie jako Mystra, ale wówczas jako Mystryl. Chociaż Mystryl składała się zarówno ze światła, jak i ciemnej magii, początkowo faworyzowała swoją pierwszą matkę, Selûne, pozwalając srebrnej bogini zawrzeć niełatwy rozejm ze swoją potężniejszą, mroczną bliźniaczką. Pochłonięta goryczą porażki, Shar poprzysięgła wieczną zemstę. Bliźniacze boginie rywalizowały przez eony, podczas gdy życie z trudem rodziło się na Torilu i innych planetach pod czujnym spojrzeniem Chauntei. Shar pozostała potężna, lecz gorzko samotna, podczas gdy potęga Selûne rosła i malała, często czerpiąc siłę od sprzymierzonych córek, synów i podobnych sobie bóstw imigrantów. Z czasem, Shar znów stała się silna, wspomagana przez Shadevari, którzy przedkładali noc nad oślepiające światło i którzy czaili się w królestwach, dążąc do ponownego połączenia światła i ciemności w cienisty chaos. Spisek Shar mający na celu przekształcenie świata zgodnie z jej własnymi pragnieniami został udaremniony, gdy Azuth, Wielki (the High One), dawniej największy ze wszystkich śmiertelnych rzucających czary, a obecnie małżonek Mystry (wcielonej następczyni Mystryl), znalazł sposób, by uwięzić Shadevari w kieszonkowej kryształowej sferze znajdującej się poza granicami świata, tworząc iluzję krainy cieni. Władcy Cienia zostali zwabieni do zbadania jej, a zanim odkryli podstęp, Azuth uwięził Shadevari za pomocą Gwiezdnego Cienia (Shadowstar), klucza cieni wykutego przez Gonda. Wielki Lord następnie cisnął klucz w niekończące się przestworza kosmosu, pozwalając życiu kwitnąć w kochających dłoniach Chauntei. |
| Historia Tetyru | Przez ostatnie 1500 lat Tethyr posiadał jedną, silną rodzinę królewską rządzącą z władzą absolutną. Kiedy król umarł lub stał się niezdolny do sprawowania władzy, tron przejmował jego najstarszy syn. W miarę jak drzewa genealogiczne osób bliskich władzy stawały się bardziej splecione i skomplikowane, dochodziło do nieuniknionych wojen sukcesyjnych i sporów o to, który drugi kuzyn jest "prawdziwym" spadkobiercą tronu. Wojny domowe były jednak krótkie, a po ich zakończeniu system wracał do normy (aż do następnego poważnego sporu za kilkaset lat). Obecnie panująca rodzina królewska sprawowała władzę przez ponad 350 lat, tak długo, że setki lat temu porzucili swoje oryginalne nazwisko rodowe (nikt go już nawet nie pamięta) i nazwali się po prostu Tethyr. Król Alemander IV sprawował rządy wygodnie z Zamku Tethyr, a kraj wydawał się dość szczęśliwy, lecz wśród mieszkańców Tethyr było sporo niezadowolonych istniejącą sytuacją. Prawem zabroniono rasom nie-ludzkim posiadania ziemi, a ponieważ większość praw i przywilejów przysługujących obywatelom opierała się na posiadaniu ziemi, stali się oni również obywatelami drugiej kategorii. Sytuacja była szczególnie zła dla elfów, które armie królewskie wyparły głęboko do Lasu Tethir. Alemander IV zabierał ziemię prawowitym właścicielom i przekazywał ją szlachcie, która obiecała większe wpłaty do królewskiego skarbca. Te nierówności społeczne i ekonomiczne, w połączeniu z kilkoma srogimi zimami i złymi zbiorami z rzędu, sprawiły, że nadszedł odpowiedni czas na zmianę. Jednak obalenie króla wymaga czegoś więcej niż tylko kilku marnych zim; wymaga również zdrady. W przypadku upadku Rodu Tethyr potrzebny był ambitny generał i niecierpliwy królewski spadkobierca. Książę Alemander zmęczył się czekaniem, aż krzepki Alemander IV zrobi dla niego miejsce, więc zawarł układ z Generałem Nashramem Sharbonethem, dowódcą największej armii króla. Podczas gdy Sharboneth maszerował ze swoją armią w kierunku Tethyr, prowadząc ze sobą sporą grupę wściekłych chłopów zwerbowanych obietnicą reformy rolnej, niedoszły Alemander V umniejszał znaczenie niepokojących raportów od szpiegów i doradców króla, uciszając najbardziej natarczywych na stałe poprzez morderstwo lub wygnanie. Zanim armia Sharbonetha przybyła i rozpoczęła oblężenie Zamku Tethyr, było już za późno na pomoc ze strony lojalistów. Gdy Sharboneth przypuściłby bezpośredni szturm na zamek (używając chłopów jako wojsk uderzeniowych), garstka elitarnych żołnierzy, wpuszczona tajnym wejściem przez księcia, wyeliminowałaby kluczowych strażników i otworzyła bramy. Równocześnie książę (jedna z nielicznych osób, które miały bezpośredni dostęp do króla) zamordowałby swojego ojca. Pożar wzniecony przez elitarne oddziały miał zniszczyć dowody zdrady, a generał i książę wyłoniliby się z pożogi i ogłosili nowy, wspólny rząd. Plan został wykonany perfekcyjnie, ale tylko do pewnego momentu. Sharboneth zdradził księcia, jego ludzie byli zbyt skuteczni w podpalaniu zamku, a Książę Alemander (wraz z większością swoich współpracowników w spisku) zginął straszliwą śmiercią w pożarze. Mniej więcej w tym samym czasie, szpieg umieszczony w wewnętrznym sztabie generała przez równie podstępnego Alemandera zamordował generała i rozpuścił jego ciało w silnym kwasie, zanim ktokolwiek zdążył mu pomóc. Co gorsza, wszyscy nie docenili, jak wielką niechęć żywił lud do rodziny królewskiej. Kiedy Zamek Tethyr zaczął upadać, tłumu nie dało się już powstrzymać. W ciągu jednej nocy, najbardziej dumny i najsilniejszy zamek w całym kraju został sprowadzony do dymiącej ruiny. Wszystko, co miało wartość — wspaniałe gobeliny, talerze i sztućce, meble, biżuteria, broń, ubrania, zbroje, obrazy, posągi itd. — zostało albo skradzione, spalone, albo po prostu rozerwane na strzępy i wdeptane w pył. Wraz z rozprzestrzenianiem się wiadomości o upadku rodziny królewskiej, szerzył się również chaos. W tym, co obecnie znane jest jako „Dziesięć Czarnych Dni Eleint”, każdy znany (lub nawet podejrzany) o pokrewieństwo z rodziną królewską, został ścięty mieczem. Doprowadziło to do kilku ponuro-zabawnych momentów, ponieważ karierowicze społeczni, którzy zaledwie tydzień wcześniej chełpili się tym, że są "szóstym kuzynem w drugim pokoleniu" królewskiej ciotki, próbowali na próżno przekonać wściekły tłum, że "tylko żartowali". Szlachta, która była największym zwolennikiem rodziny królewskiej, również znalazła się pod ostrzałem, a niektóre warownie barona upadły. Lokalni przywódcy, którzy odpowiednio zdystansowali się od rodziny Tethyrów lub byli wystarczająco popularni (lub budzący lęk/silni), przeżyli. Ta ocalała szlachta stała się początkowymi graczami w walce o rozstrzygnięcie losów Tethyr. Jedno było pewne: jakikolwiek przywódca lub rodzaj rządu, który zbytnio przypominałby rządy pod panowaniem Tethyrów, nie zostałby zaakceptowany. "Rojalista" stał się w społeczeństwie Tethyr brzydkim słowem. Walka o władzę trwa do dziś i nic nie wskazuje na to, by miała się w najbliższym czasie zakończyć. |
| Historia Vast | Dwa tysiące lat temu Obszar (the Vast) był Vastar, krainami orków. Były to wylęgarnie hord goblinów, które miały rozlewać się na wschód i przekraczać Smoczy Zasięg (the Dragon Reach) w rozpadających się łodziach, aby napadać na elfy. Orków obalili najeżdżający krasnoludowie, którzy założyli Królestwo Lśniących Mieczy (the Realm of the Glimmering Swords). To właśnie w tym czasie pierwsi ludzie przybyli do Obszaru, w tym mag Maskyr. Rządy krasnoludów odbywały się na tle ciągłej wojny z orkami, tak że w Królestwie Lśniących Mieczy było być może tylko 40 lat prawdziwego pokoju. Krasnoludowie zostali wyparci przez orków i uniknęli zagłady tylko dzięki pomocy sojuszników ludzi i elfów. Pozostali krasnoludowie opuścili region i wycofali się na wschód, na południe, do nowo przybyłych ludzi, oraz do izolowanych i ukrytych społeczności w Obszarze. Najbardziej odnoszącymi sukcesy ludźmi byli poszukiwacze przygód, których pragnienie zaspokajało złoto i których pragnienie gasiły wielkie czyny. Był to Czas Chwalebnych Głupców (the Time of the Glorious Fools) i są tacy, którzy będą twierdzić, że trwa on do dziś, ponieważ poszukiwacze przygód nadal rządzą miastami Calaunt i Ravens Bluff. Orki mają dziś ograniczony zasięg w krainach Obszaru, a dzięki temu rozwinął się handel. Jednak dla wielu osób z krwią poszukiwacza przygód, Obszar jest nadal dziczą, w której można udowodnić swoją wartość. |
| Historia Wybrańców Mystry | Powód, dla którego Mystra, Bogini Magii, zainwestowała część swojej boskiej potęgi w śmiertelników, nie jest znany. Jedna z popularniejszych teorii, i ta, która zyskuje coraz większe poparcie w świetle innych działań bogini w tamtym okresie, jest taka, że Mystra przewidziała Czas Kłopotów (Time of Troubles) (i własną śmierć z rąk Hełma) i zdecydowała się przekazać część swojej mocy śmiertelnikom, aby zapewnić, że jej następczyni (jak się okazało, magiczka imieniem Midnight) będzie miała szereg niemal nieśmiertelnych sprzymierzeńców w walce przeciwko spiskowi bogów (teraz już martwi Bane, Myrkul i Bhaal), którzy przyspieszyli Czas Kłopotów, kradnąc Tablice Przeznaczenia (Tablets of Fate). Teoria sugeruje dalej, że Mystra poinformowała Azutha około Roku Wschodzącego Płomienia (0 DR), ponad 1300 lat przed Czasem Kłopotów, że część jej mocy musi zostać umieszczona w rękach śmiertelników, którzy staną się znani jako Wybrańcy Mystry (Mystra's Chosen). Ta moc miała spać w ciałach tych śmiertelników, pozwalając Mystrze korzystać z niej tylko za ich pozwoleniem. Dałoby to Wybrańcom wrodzoną zdolność do szybkiego leczenia i zapewniłoby im długowieczność znacznie większą niż u zwykłych śmiertelników. Mystra spekulowała, że ci śmiertelnicy mogliby być w stanie przywołać jej moc i w ten sposób zyskać pewne specjalne zdolności, ale że moce te nie dorównywałyby mocom bóstwa. (Patrz "Moce" poniżej). Bogini Całej Magii zaczęła następnie wybierać śmiertelników, których uważała za odpowiednich. Jednym z pierwszych był młody mag Elminster, a także wyróżniła obiecującego czarodzieja imieniem Khelben Arunsun. Obaj okazali się godnymi i zdolnymi naczyniami dla jej mocy, ale inne wczesne próby Mystry, by zainwestować swoją moc w żyjących ludzi, były nieudane, i doszła do wniosku, że tylko bardzo nieliczni śmiertelnicy są wystarczająco twardej materii, by utrzymać taką moc w sobie bez zniszczenia lub zepsucia. Chociaż niektórzy ludzie poza Elminsterem i Khelbenem mogli posiadać wymaganą siłę, możliwe jest, że lata życia przed nawiedzeniem ich przez Mystrę skierowały ich na ścieżkę, z której nie byli w stanie zboczyć. Niezależnie od przyczyny, problem musiał zostać rozwiązany. Aby obejść tę trudność, Mystra obmyśliła plan, aby wykorzystać siebie jako naczynie do hodowli jednostek, które mogłyby być pielęgnowane i aklimatyzowane do jej mocy od samych początków ich życia. Na ojca tych jednostek wybrała najlepszy przykład ludzkiego materiału, jaki mogła znaleźć: Dornala Silverhanda, szlachcica i byłego Harfiarza, który mieszkał w pobliżu Neverwinter. Następnie Mystra opętała ciało Elue Shundar, półelfiej czarodziejki, którą Dornal już był zainteresowany. Mystra ujawniła swoją obecność i swój plan Elue, która chętnie i gorliwie zgodziła się, by bogini dzieliła jej ciało. Elue początkowo była niechętna Dornalowi, ale pod wpływem Mystry kobieta stała się kusicielką, a Dornal zauważył, że jego zaloty są nagle odwzajemniane z wielkim zapałem. Dornal i Mystra/Elue pobrali się w Roku Dryfujących Gwiazd (760 DR). Pierwsza z siedmiu córek, Anastra Sylune, urodziła się następnej zimy. Sześć sióstr Sylune pojawiało się w rocznych odstępach czasu: Endue Alustriel, Ambara Dove, Ethena Astorma (która w dzisiejszych czasach preferuje skróconą formę "Storm"), Anamanue Laeral, Alassra Shentrantra (znana dziś jako Simbul), i Er'sseae Qilue. Siostry te stały się znane w legendach Krain jako Siedem Sióstr (Seven Sisters). Dornal, który przez lata był trzymany w niewiedzy co do prawdziwej natury swojej żony (prawdopodobnie dlatego, że Mystra nie chciała ryzykować utraty jego usług), był rozczarowany i niemal zrozpaczony w chwili narodzin jego szóstego dziecka; zawsze chciał mieć zarówno synów, jak i córki. Co ważniejsze, widział, jak jego żona niszczeje na jego oczach. Wysiłek współistnienia z boginią przez te wszystkie lata zamienił Elue w uschniętą skorupę – w istocie w lisza, trzymającą się życia tylko dzięki mocy Mystry w niej. Kiedy Elue nosiła siódme dziecko, Dornal skonsultował się z kapłanem, który powiedział mu, że jego żona została opętana przez istotę o wielkiej magicznej mocy. Aby oszczędzić im obojgu dalszej agonii, próbował zabić fizyczną formę swojej żony, odcinając jej głowę od ciała. Gdy tylko to zrobił, Mystra została zmuszona, by mu się ujawnić i wyjaśnić swój plan. Tak jak się obawiała, Dornal był przerażony tym, jak on i jego żona zostali wykorzystani przez boginię. Odwrócił się od zwłok żony, opuścił swoje ziemie i dzieci, i zniknął na Północy. Mystra nie miała do niego urazy, a wręcz chroniła go przez ostatnie 30 lat jego życia. Kiedy Dornal w końcu zginął, wezwał Mystrę, a bogini zapewniła mu dalszą egzystencję jako jej sługa. Znany teraz jako Obserwator (the Watcher), Dornal Silverhand podróżuje po świecie, niewidoczny dla śmiertelników, pełniąc stałą misję lokalizowania kandydatów do zasilenia szeregów Wybrańców i identyfikowania potencjalnych zagrożeń dla Mystry i jej sług. |
| Historia Wybrzeża Smoka | Historia Wybrzeża Smoka to historia pieniądza, w szczególności tej ciemniejszej strony medalu. Położone na głównych szlakach handlowych między Morzem Wewnętrznym a Wybrzeżem Mieczy, te ziemie nigdy nie zjednoczyły się w solidny, spójny naród, jak Cormyr czy Sembia. Zamiast tego małe, pół-samodzielne miasta-państwa wznosiły się i upadały, napędzane chciwością oraz przez najpotężniejszego kupieckiego lub pirackiego stronnika danego dnia. W rezultacie, Wybrzeże Smoka zawsze było domem dla przemytnika, pirata, szubrawca i wynajętego zabójcy. Było to miejsce, w którym lądowali ci, którzy próbowali ominąć prawa bardziej cywilizowanych nacji na północy. To właśnie tutaj Czerwoni Czarodzieje uzyskują dostęp do Zachodnich Krain Centralnych i gdzie Kult Smoka rozpoczyna swoje knowania na południu. I to właśnie tutaj niezależne, tajne stowarzyszenia i gildie zabójców mają największą władzę. Ostatnim pozostałością zorganizowanego oporu, wobec tego trendu, było panowanie Verovana, ostatniego z królów Westgate. Monarchia Westgate od dawna ściśle współpracowała z różnymi frakcjami kupieckimi i pirackimi, ale Verovan usiłował powstrzymać rosnącą potęgę rodów kupieckich i pomniejszych lordów. Jego nagła i tajemnicza śmierć bez akceptowalnych spadkobierców w 1248 DR otworzyła drzwi dla większości tego, co jest teraz normą na Wybrzeżu Smoka – korupcji i zdrady. Należy zauważyć, że choć imię Verovana jest nadal czczone na tych ziemiach, bardziej znany jest Immurg, największy z Piratów Morza Wewnętrznego – zuchwały i barwny łotr, który zjednoczył pod sobą flotę piracką i panował od 1164 DR do swojej śmierci w 1201 DR. Tak już jest na Wybrzeżu Smoka, że dobrzy ludzie są czczeni, ale naśladuje się potęgę mroczniejszych szubrawców. |
| !Historia Zachodnich Ziem Środkowych | Historia Zachodnich Krain Środkowych to historia niekończących się bitew i zniszczonych imperiów. W czasach starożytnych były to ziemie Upadłego Królestwa Illefarn, Zaginionego Królestwa Ludzi i (podobno) Netheril. W nowszej historii ziemia została użyźniona krwią i kośćmi, gdy siły z Imperium Piasków ruszyły na północ, złe ludy z Włóczni Smoka (Dragonspear) i Marszów Goblinów (Goblin Marches) wylewały się na zewnątrz, a kompanie najemników przemieszczały się w tę i z powrotem w służbie kolejnych pomniejszych watażków. Ostatnie bitwy zrównały z ziemią Zajazd Drogowy (the Way Inn) i zagroziły Daggerford. Nawet Czas Kłopotów (the Time of Troubles) nie pozostawił tej opustoszałej ziemi nietkniętej — sam Bhaal zginął na Moście Boareskyr, a wody, nad którymi przechodzi, pozostają zatrute do dziś. Miasta Zachodnich Krain Środkowych są silne, niezależne i zróżnicowane. Są również silnie motywowane handlem i bardziej słuchają brzęku złota niż wołania do bitwy. Ale na otwartej ziemi kwitnie coś jeszcze — wolność i szansa. Żadne państwo nie rości sobie praw do ziem w tej krainine poza tym, co mogą kontrolować ich armie i żaden watażka nie może stawiać żądań wykraczających poza zasięg jego topora. Małe warownie i zamki regularnie powstają, by zostać zburzone przez najeźdźców lub porzucone po pokoleniu lub dwóch. Zaginione lochy i tajne cytadele są rozrzucone po całej krainie, a to surowe pogranicze oferuje aż nadto możliwości dla poszukiwaczy przygód. |
| Historia Zentharimów | Istnieje wiele zamieszania w krainach w odniesieniu do Twierdzy Zhentil i (nie tak) tajnego stowarzyszenia znanego jako Czarna Sieć lub Zhentarim. Te dwa są ze sobą ściśle powiązane, tak że mówca może odnosić się do jednego, mając na myśli drugie, i nadal być jasno zrozumiany. Ogólnie rzecz biorąc, oba oznaczają kłopoty. Twierdza Zhentil to otoczone murami, niezależne miasto na zachodnich brzegach Morza Księżycowego. Jest to jedno z najbardziej złych miast w krainach, plaga Północy i schronienie dla złych grup, spiskujących manipulatorów, mrocznych religii i plugawych praktyk. Jego władcy dążą do zdominowania otaczających ziem, w tym Gór Smoczych Grzbietów, Yulash, Voonlar i sąsiednich Dolin. Miasto Twierdza Zhentil i jego armie (znane jako Zhentilar, co dodatkowo komplikuje sprawę) zniszczyły Teshendale, były bliskie zniszczenia Daggerdale, a przez długi czas miały swojego agenta rządzącego Shadowdale. Zhentarim to organizacja złożona ze złych kapłanów, czarodziejów i nieludzkich stworzeń, których celem jest kontrolowanie całego handlu i władzy między Wybrzeżem Mieczy (czyli Wrotami Baldura i Waterdeep) a Morzem Księżycowym (włączając w to ziemie Cormyr i Anauroch leżące pomiędzy). Ich cele na obszarze Morza Księżycowego są takie same jak cele Twierdzy Zhentil, a obie frakcje ściśle ze sobą współpracują, często mając tych samych członków. Zhentarim mają jednak szerszy zasięg niż Twierdza Zhentil i posiadają agentów w całej Północy. Ponadto, Zhentarim nie ograniczają się do samej Twierdzy Zhentil i utrzymują szereg ufortyfikowanych placówek. Ich panowanie rozszerzyło się z upływem lat. Oprócz bycia dominującą siłą w Twierdzy Zhentil, Zhentarim kontrolują Cytadelę Kruka i Darkhold, dwa ważne kompleksy zamkowe. Z biegiem lat coraz więcej władzy przenosiło się z Twierdzy Zhentil (wypełnionej wieloma nieznanymi i niegodnymi zaufania poplecznikami) do tych bezpieczniejszych obszarów. W obszarze Dolin, Zhentarim pachnie Twierdzą Zhentil i na odwrót, ale w rzeczywistości nie każdy Strażnik (jeszcze jedna nazwa dla mieszkańca Twierdzy Zhentil) należy do Czarnej Sieci, i nie każdy agent Zhentarim pochodzi z Twierdzy Zhentil. W rezultacie poszukiwacze przygód powinni uważać, komu ufają. |
| Od Midnight do Mystry | Urodziła się jako Ariel Manx, drugie dziecko Theusa Manxa, kupca, i jego żony Paiyse. Jako nastolatka poznała nocną społeczność bardów, złodziei, czarowników i wojowników, i ostatecznie została przez tych przyjaciół przezwana "Północą" ("Midnight"), co od znacznie bardziej jej pasowało. Jej pierwsze zetknięcie z magią zaczęło się od schadzki z czarodziejem Tadem, który skierował ją na jej ścieżkę, zarówno w magii, jak i w miłości. Zaczęła tracić zainteresowanie hedonistycznymi uciechami – szczerze mówiąc, nie całkowicie – a bardziej dążeniem do wiedzy i treningu magicznego, stopniowo stając się coraz bardziej pochłonięta swoją magiczną misją. To właśnie w tym czasie zaczęła oddawać cześć Mystrze, której uwagę przyciągnęła podczas służby w jednej ze świątyń Mystry. Od 21. roku życia zaczęła od czasu do czasu czuć czyjąś obecność. Jej skóra chłodno mrowiła i miała wrażenie, że jest w jakiś sposób śledzona lub obserwowana. Po takich uwagach zawsze odkrywała, że zaklęcia, nad którymi pracowała tygodniami, nagle działały bez problemu. Ona i jej nauczyciele wkrótce zaczęli podejrzewać, że została obdarzona specjalną uwagą przez samą Mystrę i wierzyli, że jest przygotowywana do objęcia stanowiska Magistra. Sunlar, arcykapłan świątyni Mystry w Głębokiej Dolinie, wziął ją pod swoją opiekę. To właśnie w tym czasie jej wiedza na temat samoobrony i magii poprawiła się w szybkim tempie, a ona spędziła rok w świątyni w Głębokiej Dolinie, zanim wyruszyła, by doświadczyć swoich darów w świecie poszukiwaczy przygód. Podczas Czasu Kłopotów, kiedy bogowie zostali strąceni przez Ao, Północ połączyła siły z Kelemvorem Lyonsbane'em, Cyriciem i Adonem w poszukiwaniu skradzionych Tablic Przeznaczenia. Midnight zabiła Myrkula, boga śmierci, w pojedynku. Cyric zabił Bhaala, wbijając mu nóż w plecy mieczem Zabójcą Bogów (Godsbanem). W tym czasie także Mystra została zabita przez Hełma za przeciwstawienie się rozkazowi Ao i próbę wspięcia się po Niebiańskich Schodach z powrotem do Celestii. Jej śmierć spowodowała wielkie szkody w Osnowie, ale ostatecznie Ao wybrał Midnight, by zastąpiła Mystrę. |
| Ostateczne kompendium sławnych, choć mało znanych bohaterów | Niemal nienaruszony egzemplarz pierwszego wydania dzieła cenionego uczonego Saemona Schamy. Księga cieszy się popularnością głównie wśród pretensjonalnych historyków, którzy chętnie cytują ją podczas wystawnych uczt, aby popisywać się swoją erudycją. Jeden z rozdziałów wspomina o duchu słynnego barda Myr’Cutia, który podobno błąka się w pobliżu ruin szkoły magii Ulcastera, wciąż poszukując nowych przygód. |