Przejdź do treści

To nie mogło się stać

Lwi Trakt 2

Candlekeep

Po zmierzchu obaj opuścili główny szlak i ruszyli na wschód, mając nadzieję, że przed nastaniem głębokiej nocy znajdą bezpieczne schronienie. Nie zdążyli jednak ujść daleko, gdy Gorion zatrzymał się gwałtownie. Wystarczyło mu jedno spojrzenie na otaczające ich ciemności, aby zrozumieć, że wpadli w zasadzkę.

Z mroku wyłonili się napastnicy, a na ich czele stanął zamaskowany rycerz odziany w czarną zbroję. Nie pozostawił żadnych wątpliwości co do celu zasadzki. Przybył po Leecha i był gotów oszczędzić Goriona, jeśli ten dobrowolnie odda mu swojego podopiecznego.

Młody gnom nie zamierzał pozwolić, aby opiekun samotnie stawił czoła całej grupie. Chwycił za broń i chciał stanąć u jego boku, lecz Gorion nakazał mu uciekać. W jego głosie nie było miejsca na sprzeciw ani wahanie. Obiecał zatrzymać napastników i dać wychowankowi czas na znalezienie schronienia.

Leech wykonał rozkaz, choć każdy krok oddalający go od przybranego ojca wydawał się zdradą. Pobiegł w czerń bezksiężycowej nocy, a gdy dotarł między skały, nie potrafił zmusić się do dalszej ucieczki. Ukryty w ciemności obserwował rozpoczynającą się walkę.

Gorion bronił się z potęgą, jakiej wychowanek nigdy wcześniej u niego nie widział. Zaklęcia rozświetlały noc, a kolejni napastnicy padali na ziemię. Przez krótką chwilę młodzieniec uwierzył, że jego opiekun zwycięży i za moment obaj ponownie wyruszą w drogę. Czarny rycerz okazał się jednak zbyt silny. Żadne zaklęcie nie zdołało go powstrzymać, a jego miecz ostatecznie dosięgnął starego maga.

Leech patrzył bezsilnie, jak Gorion, jego mistrz, opiekun i najbliższa mu osoba, ginie z ręki opancerzonego zabójcy. Chciał krzyczeć, rzucić się naprzód i choćby zginąć u jego boku, lecz wiedział, że w ten sposób uczyniłby ofiarę przybranego ojca daremną. Pozostał więc w ukryciu, zaciskając dłonie tak mocno, że paznokcie wbijały się w skórę.

Dopiero gdy napastnicy odeszli, a odgłosy ich kroków całkowicie ucichły, młody gnom pozwolił sobie zrozumieć, co naprawdę się wydarzyło. Człowiek, który wychował go i przez całe życie chronił, odszedł. Nie będzie już jego rad, spokojnego głosu ani odpowiedzi na pytania, których Leech nie zdążył zadać. Pozostała jedynie pustka, przejmujący żal i świadomość, że od tej chwili musi radzić sobie sam.

Bezksiężycowa noc ocaliła go przed mordercami, lecz nie przyniosła ukojenia. Drżąc z zimna, strachu i rozpaczy, skulił się pomiędzy skałami. Sen długo nie nadchodził, a kiedy w końcu zmęczenie wzięło górę, był płytki i niespokojny. Nawet wtedy przed oczami wciąż miał ostatnie chwile Goriona.


Lwi Trakt

Leech obudził się ze świadomością, że wydarzenia minionej nocy nie były jedynie okropną marą senną. Zasadzka, walka i śmierć Goriona wydarzyły się naprawdę. Wciąż miał przed oczami opiekuna powalonego mieczem czarnego rycerza. Nawet potężna magia starego maga nie zdołała powstrzymać napastników.

Ostatnim życzeniem przybranego ojca było, aby uciekał i ocalił życie. Świadomość, że wykonał jego rozkaz, nie przynosiła jednak pocieszenia. Nie potrafiła również zagłuszyć bolesnego poczucia bezradności. Leech przeżył tylko dlatego, że Gorion pozostał na miejscu i poświęcił się, by zatrzymać oprawców.

Candlekeep znajdowało się niedaleko, lecz wiedział, że nie znajdzie tam schronienia. Bibliotekarze płacili za swój spokój drakońskimi zasadami wstępu, a bez protekcji nestora bramy cytadeli pozostałyby przed nim zamknięte. Miejsce, które przez całe życie nazywał domem, nagle stało się równie niedostępne jak każdy odległy zakątek Faerûnu.

Samotny, pogrążony w żałobie i wyposażony zaledwie w kilka podstawowych przedmiotów, nie miał wielkich szans na przetrwanie. Pozostawała jeszcze nadzieja na uzyskanie pomocy od przyjaciół, o których wspomniał Gorion. Jeśli jego ostatnie słowa miały wskazywać dalszą drogę, należało dotrzeć do Pomocnej Dłoni i odnaleźć Jaheirę oraz Khalida.

Z ciężkim sercem Leech wszedł na szlak. Nie zdążył jednak ujść daleko, gdy niespodziewanie pojawiła się Imoen 1. Choć zawsze traktował ją jak młodszą siostrzyczkę, niemal jak dziecko wymagające opieki, widok znajomej twarzy i jej pogodnego uśmiechu wyrwał go z otępienia. Dziewczyna przyznała, że wiedziała o grożącym mu niebezpieczeństwie. Przeczytała list pozostawiony na biurku Goriona, a następnie wymknęła się z Candlekeep, aby ruszyć za swoim przyjacielem i udzielić mu pomocy. Młody gnom nie mógł już zawrócić, lecz nie zamierzał również pozwolić, by samotnie wałęsała się po niebezpiecznych rozdrożach. Ostatecznie zgodził się, aby do niego dołączyła.

Imoen

Człowiek · Mag/Złodziej · Neutralny dobry

Imoen na pytania o swoją przeszłość reaguje z rozbawieniem, przypominając Leechowi, że przecież wychowywali się razem w Candlekeep. To właśnie z nią wiążą się jedne z jego najcieplejszych wspomnień z dzieciństwa. Imoen przybyła do twierdzy około dziesięć lat później niż on i więcej czasu spędzała z Winthropem niż z Gorionem, żartobliwie przezywając karczmarza „Pufgutsem”, ku jego niezadowoleniu. Mimo upływu lat pozostała pełną energii i optymizmu dziewczyną, traktującą Leecha niemal jak starszego brata. Jej szczery uśmiech i lojalność nie pozostawiają wątpliwości, że zawsze będzie gotowa podróżować u jego boku, niezależnie od tego, jaką drogę wybierze.

Pierwsze kroki skierowali ku miejscu nocnej kaźni 2. Tam spotkali dziewczynę, która poprzedniego dnia rozmawiała z Gorionem na schodach biblioteki. Nieznajoma przedstawiła się jako Sandrah. Okazało się również, że to właśnie ona pozostawiła dla Leecha miecz w gospodzie. Kleryczka była doskonale zorientowana w sytuacji i znała nawet imię Imoen. Budziło to wiele pytań, ale nie był to odpowiedni moment na dociekanie, skąd wiedziała tak dużo. W obliczu śmierci opiekuna i czyhających na szlaku zagrożeń młodzieniec z wdzięcznością przyjął zaoferowaną pomoc. Sandrah posiadała zaczarowaną księgę, która co jakiś czas pozwalała jej bezbłędnie rozpoznawać właściwości magicznego ekwipunku. Taki dar z pewnością mógł okazać się niezwykle przydatny podczas dalszej podróży.

Sandrah

Człowiek · Wojownik/Klery · Neutralny dobry

Sandrah urodziła się w Waterdeep jako córka jednego z najsławniejszych magów Faerûnu. Jej matka zmarła podczas porodu drugiego dziecka, którego Sandrah nigdy nie poznała. W krótkich okresach, gdy ojciec przebywał w domu, przekazał jej wiele tajemnic Mystry i wiedzy o Krainach, lecz większość życia spędzał na swoich wędrówkach. Sandrah odziedziczyła po nim zamiłowanie do podróży, a obecnie podąża za wizją, która nakazuje jej odnaleźć kryształowy odłamek należący do ojca. Kieruje nią również tajemniczy sen, skłaniający ją do poszukiwań drugiego dziecka swojej matki, o którym nikt dotąd nie odważył się mówić.

Przy ciele przybranego ojca odnalaźli piękny sztylet z wygrawerowaną literą „A” (GORION'S DAGGER) oraz list podpisany przez tajemniczego „E”. Autor ostrzegał w nim przed nadciągającym niebezpieczeństwem i nalegał, aby mag jak najszybciej opuścił Candlekeep. Wspominał również o dwojgu zaufanych przyjaciół przebywających w Pomocnej Dłoni. Kim był tajemniczy „E”? O jakich innych osobach powierzonych opiece Goriona wspominał list? Dlaczego przybrany ojciec nigdy mu o nich nie powiedział? Każda odpowiedź zdawała się prowadzić do kolejnych pytań, lecz jedno było pewne: Leech chciał poznać prawdę. Musiał ją poznać!

Po chwili do niewielkiej drużyny dołączył także Haiass. Leech pozostawił wilka pod opieką w Candlekeep, ale zwierzę najwyraźniej miało własne plany i postanowiło podążyć za swoim panem. Młody gnom odnalazł je kilka lat wcześniej przy ciele zabitej matki. Od tamtej pory niemal się nie rozstawali. Obecność wiernego towarzysza jednocześnie go ucieszyła i zasmuciła. Dobrze było mieć przy sobie bliską istotę, lecz szlak stawał się coraz bardziej niebezpieczny i młodzieniec nie chciał narażać wilka na śmierć. Haiass został wyszkolony do atakowania wrogo nastawionych przeciwników, ze szczególnym uwzględnieniem magów i kapłanów. Sandrah również miała czworonożnego przyjaciela, lecz nie mogła zabrać go w tę podróż.

Wspólnymi siłami wykopali płytki grób i ostrożnie złożyli w nim ciało Goriona. Leech długo stał nad mogiłą, nie potrafiąc znaleźć słów odpowiednich na pożegnanie człowieka, który był mu ojcem, nauczycielem i najbliższym przyjacielem. Mógł jedynie obiecać, że jeśli przeżyje, pewnego dnia wróci i godniej upamiętni jego miejsce spoczynku.

Przy klifie drużyna natknęła się na Chase’a 3, który groził, że rzuci się w odmęty. Kiedy jednak przyszło mu skonfrontować słowa z rzeczywistością, szybko porzucił ten zamiar. Najwyraźniej bardziej niż śmierci pragnął widowni. Imoen zupełnie nie potrafiła pojąć jego zachowania.

Po powrocie na szlak podróżnicy minęli Kolsseda 4. Napotkany wędrowiec wspomniał o dwojgu podróżnych przebywających niedaleko. Leech przez chwilę zastanawiał się, czy mogli to być zaufani przyjaciele wymienieni w liście do Goriona.

Nieopodal rzeczywiście czekała dwójka nieznajomych 5, choć zdecydowanie nie byli to ludzie, których drużyna spodziewała się spotkać. Przedstawili się jako Xzar i Montaron. Ani Imoen, ani Sandrah nie zapałały do nich szczególną sympatią. Młody gnom także odniósł wrażenie, że spotkanie nie było całkowicie przypadkowe. Miał jedynie nadzieję, że przemawia przez niego nieufność wywołana niedawnymi wydarzeniami. Ponieważ obaj nieznajomi zmierzali w stronę Nashkel, tymczasowo zgodził się połączyć siły i kontynuować podróż razem z nimi (XZAR AND MONTARON).

Xzar

Człowiek · Nekromanta · Chaotyczny Zły

Xzar bardzo niechętnie mówi o swojej przeszłości, a z jego chaotycznych wypowiedzi trudno wyłowić spójne informacje. Twierdzi, że próbuje odkryć przyczynę niedoboru żelaza, co samo w sobie brzmi dość niewinnie, lecz jego prawdziwe motywy pozostają niejasne. Choć sprawia wrażenie osoby niespełna rozumu, jego umiejętności magiczne dowodzą, że zachował pełnię zdolności potrzebnych do praktykowania sztuk tajemnych. Wspomina również, że wraz ze swoim towarzyszem Montaronem służy pewnej potężnej organizacji, lecz pytany o szczegóły staje się wyraźnie rozdrażniony i zamyka się w sobie. Wszystko wskazuje na to, że Xzar przynajmniej częściowo popadł w obłęd, a sieć wpływów, której służy, skrywa wyjątkowo mroczne sekrety.

Montaron

Niziołek · Wojownik/Łotrzyk · Neutralny Zły

Montaron reaguje na pytania o swoją przeszłość otwartą wrogością i groźbami, sprawiając wrażenie człowieka niezwykle niebezpiecznego, który bez większych oporów gotów jest sięgnąć po przemoc. Wydaje się niewiele cenić życie, zarówno cudze, jak i własne. Choć wyraźnie gardzi Xzarem, nadal z nim współpracuje, co sugeruje, że organizacja, której obaj służą, musi dysponować znaczną siłą i wpływami. Z ich wzajemnych uszczypliwości łatwo wywnioskować, że chętnie skoczyliby sobie do gardeł, gdyby nie ktoś lub coś trzymało ich w ryzach. Montaron mógłby opowiedzieć więcej o swojej misji i zwierzchnikach, lecz rozmowa na ten temat szybko prowadzi do nieprzyjemnego wniosku, że zbyt dociekliwy rozmówca mógłby nie doczekać kolejnego poranka.

Idąc dalej, podróżnicy pośpiesznie wymienili kilka zdań z Binkosem 6. Mężczyzna pędził, aby poinformować Wielkich Książąt o kolejnej karawanie napadniętej na północny wschód od Beregostu. Wieści te stanowiły kolejne ostrzeżenie, że na szlakach grasują bandyci, a podróż wcale nie będzie bezpieczna.

Nie zwlekając dłużej, drużyna ruszyła zgodnie z drogowskazami na północ, w stronę Pomocnej Dłoni.

Bestiariusz: Olbrzymi Wąż, Wilk, Czarny Niedźwiedź

Nadbrzeżny Trakt 3

Nadbrzeżny Trakt

Podróżnicy dotarli na Nadbrzeżny Trakt. Niedługo później spotkali starego człowieka odzianego w czerwoną tunikę i spiczasty kapelusz 1. Wygląd nieznajomego oraz jego sposób bycia wskazywały, że mają przed sobą maga. Starzec nawiązał krótką rozmowę z Sandrah. Leech odniósł wrażenie, że oboje już wcześniej się spotkali, choć żadne z nich nie powiedziało tego wprost. Nieznajomy życzył drużynie powodzenia w podróży, lecz wykazywał przy tym niepokojąco dobrą znajomość jej członków. Znał nawet imię Imoen. Pomimo tego młody gnom nie wyczuwał z jego strony zagrożenia. Przeczucie podpowiadało mu jednak, że nie było to ich ostatnie spotkanie.

Na południowym odcinku szlaku prowadzącego w stronę Beregostu podróżnicy spotkali Andouta 2, zmierzającego do gubernatora Keldatha. Mężczyzna podzielił się wiadomością, że Beregost może zostać obsadzony załogą wojskową na wypadek ataku ze strony Amnu, choć samo królestwo zaprzeczało jakimkolwiek agresywnym zamiarom.

Nieopodal drużyna odnalazła ciała podróżnych leżące przy rozbitym wozie 3. Wszystko wskazywało na to, że była to karawana, o której wspominał Binkos. Kawałek dalej natrafili na kolejny wóz 4. Tym razem przy wraku czekali bandyci odpowiedzialni za napady. Po krótkiej walce napastnicy przestali stanowić zagrożenie, a przy ich ciałach znaleziono broszę z pieczęcią Entara Silvershielda, jednego z książąt Wrót Baldura.W pobliżu leżało również ciało młodzieńca odzianego w płaszcz oznaczony tym samym symbolem. Leech podejrzewał, że poległy mógł być synem księcia. Być może drużynie uda się kiedyś dotrzeć do Wrót Baldura i przekazać ojcu wiadomość o losie młodzieńca.

Dalej na północnym wschodzie 5 podróżnicy natknęli się na ogra. Bestia szybko przekonała się, że wybrała niewłaściwych przeciwników. Przy jej ciele znaleziono dwa magiczne pasy, jednak jeden z nich okazał się przeklęty. Było to wystarczające ostrzeżenie, aby nie zakładać nieznanych magicznych przedmiotów bez wcześniejszego rozpoznania ich właściwości.

W północnej części szlaku drużyna minęła Aolna 6. Napotkany wędrowiec przestrzegał przed zagrożeniami czyhającymi w okolicy, ze szczególnym przejęciem wspominając o grasującym nieopodal ogrze. Nie wiedział jeszcze, że potwór, którym próbował ich przestraszyć, został już ubity.

Wreszcie w oddali zamajaczyły masywne mury otaczające cel ich podróży. Po wielu godzinach marszu drużyna dotarła do warownej gospody Pod Pomocną Dłonią. Leech miał nadzieję, że za jej bramami odnajdzie Jaheirę i Khalida, a wraz z nimi odpowiedzi na przynajmniej część pytań pozostawionych przez śmierć Goriona.

Bestiariusz: Dzik, Wilk, Chory Bełkotek, Rozbójnik, Rozbójnik karawanowy, Xvart, Niedźwiedziożuk, Ogr