Mulahey to tylko rozgrzewka
Śmierć Mulaheya z pewnością uspokoi sterroryzowanych mieszkańców Nashkel, lecz mnie nie przyniosła ulgi. Półork odpowiadał za nieszczęścia w kopalni, ale kryzys żelaza obejmował zbyt rozległy obszar, by mógł być wyłącznie jego dziełem. Odnalezione listy potwierdzały istnienie większego spisku i wskazywały na powiązania z bandytami pustoszącymi Wybrzeże. Nie pozostawało nic innego, jak podążyć tym tropem.
Dolina Grobowców 32
Tajne przejście z podziemi kopalni wyprowadziło drużynę do Doliny Grobowców 1, rozległej kotliny pełnej zapomnianych krypt, jaskiń i śladów dawnych pochówków.
Przy północnym wzgórzu drogę zagrodził oddział najemniczek dowodzony przez Lamalhę 2. Towarzyszyły jej Zeela, Telka, Elka, Natalka i Maneira. Kobiety nie zamierzały pozwolić Leechowi odejść, dlatego dolina stała się ich ostatnim przystankiem. Przy poległych znaleziono sporo wartościowego wyposażenia oraz wyciąg z Akai.
W innej krypcie 3 w trumnie spoczywał odłamek kryształu. Fragment wyraźnie należał niegdyś do większej całości, choć na razie jego przeznaczenie pozostawało zagadką.
Wśród wzgórz grasowały również ankhegi. Po pokonaniu bestii drużyna zabrała ich pancerze, licząc, że twarde i lekkie skorupy okażą się cennym materiałem dla doświadczonego kowala.
Przerażony Hentold 4 błagał o pomoc i prosił, by nie pozwolić prześladowcy go dopaść. Xan zauważył cierpko, że trzymany przez mężczyznę sztylet emanuje tak silnym przekleństwem, iż jego przyjęcie może sprowadzić zgubę na całą kompanię. Hentold wyznał, że wyjął broń z grobowca w jaskini położonej nieopodal na wschodzie. Od tej chwili prześladowały go wizje makabrycznej śmierci. Oddał sztylet Jen’lig i poprosił o odniesienie go do otwartego grobu, licząc, że zwrot skradzionego przedmiotu zakończy klątwę.
W grobowcu 5 czekał zmartwychwstaniec, który domagał się zwrotu broni użytej niegdyś przez Alatosa do jego zamordowania. Oddanie sztyletu nie uspokoiło upiora, dlatego drużynie pozostało ostatecznie położyć kres jego nawiedzeniom.
Ekscentryczny mag Narcillius Harwilliger Neen 6) zaprosił drużynę do udziału w eksperymencie. Opracował zaklęcie pozwalające podporządkowywać sobie galaretowate stworzenia i zamierzał przetestować je na musztardowych galaretach wypuszczonych do pobliskiego lasu. Xan uznał udział w doświadczeniu szalonego czarodzieja za kolejny krok ku nieuchronnej zagładzie. Sandrah była bardziej zainteresowana i poprosiła o udostępnienie zaklęcia, lecz mag odmówił podzielenia się dziełem wielu lat badań. Chwilę później przywołał galarety, przekonany, że posłusznie wykonają jego rozkazy. Oczywiście urzeczywistnił się wariant przewidziany przez Xana. Stworzenia zwróciły się przeciwko twórcy eksperymentu, a Narcillius zginął wraz z dwoma galaretowatymi obiektami swoich badań.
Przy magu znaleziono list zawierający wykaz artefaktów poszukiwanych przez jego mistrza. Za każdy obiecywano wysoką zapłatę. Na liście znajdowały się ciało nimfy, dająca się kontrolować musztardowa galareta, szypułka oka beholdera, skamieniała dziewica dowolnej rasy poza krasnoludami oraz jajo jadowitej wiwerny. Zdobyte przedmioty należało dyskretnie wysyłać do wieży we Wrotach Baldura, nie pozwalając, by w przesyłkę wtrącił się łotr imieniem Ragefast. Wiadomość podpisał jedynie tajemniczy „R.”.
Kolejna krypta 7 skrywała tylko kilka trumien, bez kolejnych przeklętych ostrzy, zmartwychwstańców ani szalonych eksperymentatorów.
Podczas marszu Sandrah zauważyła, że wydarzenia w kopalni były częścią znacznie większej operacji. Śmierć Mulaheya umożliwi wznowienie wydobycia, lecz działania drużyny z pewnością zwróciły uwagę spiskowców. Należało zdać raport Berrunowi Ghastkillowi, a następnie odnaleźć w Beregostcie Tranziga oraz ludzi Tazoka.
Przy rozbijaniu obozu Imoen przypomniała Jen’lig, że zgodnie z harmonogramem przypada na nią przygotowanie kolacji. Githyanki uważała gotowanie za zajęcie dla dzieci, lecz zgodziła się dostosować do zwyczajów towarzyszy. Zamierzała wrzucić do garnka wszystko, co znajdzie w pobliżu, a następnie gotować zawartość przez kilka godzin. Wizja potrawy z grzybów, wiewiórek i być może szczura skutecznie przekonała Imoen, by samodzielnie przejąć obowiązki kucharki.
Xan przyznał, że im dłużej wędruje po niepewnym świecie, tym bardziej tęskni za bezpieczną Evereską. Leech również wspominał Candlekeep, choć wiedział, że powrót nie przywróci dawnego życia. Wierzył jednak, że warto próbować pozostawić Toril lepszym dla przyszłych pokoleń. Elf odpowiedział historią Karsusa, który również pragnął udoskonalić świat i zostać bogiem magii, lecz doprowadził jedynie do zagłady Imperium Netherilu. Jak zwykle zdołał odnaleźć katastrofę nawet w najbardziej optymistycznej wizji przyszłości.
O zmierzchu Imoen przypomniała Sandrah, że tym razem to na nią przypadają obowiązki obozowe. Kapłanka zdradziła, że pranie, sprzątanie i gotowanie wykonuje za pomocą prostych zaklęć. Przyznała nawet, że wygoda domowej magii była jednym z powodów, dla których wybrała służbę Mystrze. Zachwycona Imoen natychmiast zażądała nauki. Najwyraźniej perspektywa zakończenia ręcznego szorowania garnków rozbudziła w niej większe zainteresowanie magią niż niejedna opowieść o potężnych artefaktach. Czekał ich jeszcze długi marsz. Drużyna wróciła ku wejściu do kopalni, a stamtąd zamierzała ruszyć prosto do Nashkel.
Bestiariusz: olbrzymi wąż, szkielet, ghul, ankheg, szlam musztardowy (galaretowiec), pies bojowy, ghast
Kopalnia Nashkel 33
Po dotarciu do kopalni Emerson 6 z ulgą powitał drużynę, uznając jej powrót za najlepszy widok od wielu tygodni. Natychmiast polecił górnikom wznowić pracę, choć przyznał, że transport rudy nadal pozostaje zagrożony przez bandytów. Zarządca poradził Leechowi zdać szczegółowy raport burmistrzowi Berrunowi Ghastkillowi, który powinien wypłacić nagrodę za przywrócenie kopalni do działania (Investigating the Nashkel Mines).
Zapłakana kobieta 7 rozpoznała odnalezioną katanę jako broń swojego męża. Błagała go, by nie wyruszał na poszukiwanie zaginionych górników, lecz pragnął zostać bohaterem i ocalić mieszkańców miasta. Widok miecza potwierdził jej najgorsze obawy. Nie chciała zachować pamiątki przypominającej o stracie, dlatego oddała ostrze Leechowi (The Echoed Cry).
Po zamknięciu obu spraw drużyna wróciła do Nashkel.
Nashkel 34
Leech przekazał Oublekowi 7 list znaleziony w kryjówce Mulaheya, wskazujący na spisek związany z Brage’em. Urzędnik pozostał jednak nieprzekonany. Niezależnie od wpływu klątwy kapitan własnymi rękami zamordował rodzinę i innych niewinnych ludzi, dlatego zdaniem Oubleka powinien odpowiedzieć przed prawem.
Znacznie cieplej przyjął drużynę Berrun Ghastkill 6. Burmistrz wypłacił dziewięćset sztuk złota i przekazał podziękowania mieszkańców. Wydobycie mogło zostać wznowione, choć przewóz żelaza nadal pozostawał niebezpieczny z powodu bandytów atakujących karawany. Berrun zasugerował również pokazanie Taeromowi Fuiruimowi fiolki z płynem znalezionym przy koboldach. Kowal mógł pomóc ustalić, czy substancja rzeczywiście odpowiadała za skażenie wydobycia (Vial of Mysterious Liquid). Reputacja +1
Podczas wizyty w sklepie Henning zachwycił się Imoen w różowym futrze, które jego zdaniem podkreślało jej naturalny urok. Dziewczyna przyznała, że prezent musiał kosztować fortunę, ale był wart każdej monety. Następnie przedstawiła kupcowi pomysły na rozwój interesu, opracowane wspólnie z Sandrah. Henning zauważył, że łatwiej byłoby je realizować, gdyby Imoen została przy nim w Nashkel. Dziewczyna przypomniała jednak, że nie zamierza porzucać życia poszukiwaczki przygód i stawać za ladą. Kupiec zapewnił, że nie chce jej zmieniać. Marzył jedynie o wspólnym domu. Imoen przypadkiem zdradziła, że sklep zaczyna uważać za ich własne gniazdko, lecz szybko przypomniała o zobowiązaniach wobec Leecha i drużyny. Henning nie próbował jej zatrzymywać. Poprosił jedynie, aby częściej wracała do Nashkel a Leech obiecał odwiedzać miasto zawsze, gdy ich droga ponownie poprowadzi w pobliżu.
Przed gospodą 27 pojawił się kolejny łowca nagród, Nimbul, któremu nie udało się skutecznie skrócić życia Leecha. Przy jego ciele znaleziono dowód, że przynajmniej za częścią kontraktów stał Tazok.
Drużyna ponownie spotkała Noobera 28, lecz tym razem nieznośny gaduła niemal zamilkł. Dopadło go poważne przeziębienie i potrzebował ciepłego miejsca na rekonwalescencję (A Warm Place for Noober).
W domu Josepha 24 drużyna przekazała wdowie odnaleziony pierścień z nefrytem. Kobieta natychmiast rozpoznała pamiątkę i zrozumiała, że jej mąż zginął w kopalni podczas poszukiwań zaginionych górników. Leech przeprosił za bolesną wiadomość i oddał jej ostatnią pamiątkę po zmarłym (Joseph's Wife). Korzystając z okazji, poprosił również o udzielenie schronienia Nooberowi. Perspektywa jego nieustannego gadania nie wzbudziła entuzjazmu, lecz kobieta miała wolne łóżko, a jej matka zyskałaby kogoś, kto z apetytem zjada przygotowane puddingi i buliony. Noober przyjął dobrą wiadomość z radością przerywaną kaszlem i natychmiast ruszył do nowego schronienia. Warto by było zajrzeć tam po kilku dniach i sprawdzić, czy rodzina nadal uważa przyjęcie go pod dach za dobry pomysł (A Warm Place for Noober).
Podczas marszu Xan wyjaśnił, dlaczego czarodziej nosi miecz. Uważa, że mag pozbawiony głosu nie może precyzyjnie wypowiadać zaklęć, a broń pozwalała mu bronić się nawet po utracie możliwości czarowania. Jego księżycowe ostrze było jednym z elfich mieczy obdarzonych mocą przez Sehanine. Takie klingi same wybierały godnych właścicieli i zabijały każdego, kto próbował wykorzystać ich moc w niegodziwy sposób. Ostrze należało wcześniej do ojca Xana, który spośród sześciorga dzieci właśnie jego wyznaczył na dziedzica. Leech zażartował, że miecz wybrał elfa, ponieważ wiedział, iż ten nigdy nie podejmie żadnego ryzyka. Xan odparł, że rozwaga jest cenniejsza od samobójczej brawury nazywanej bohaterstwem. Nie był jednak pewien, czy ta wiedza w jakikolwiek sposób zwiększa ich szanse na przeżycie. Obecnie i tak pozostawały znikome.
Większość rozpoczętych spraw w Nashkel została zamknięta. Nadszedł czas powrotu do Beregostu.
Beregost 35
Przed kuźnią 23 drużyna ponownie spotkała Elminstera, który słyszał już o wydarzeniach w kopalni. Przewidywał, że Leech wywrze znaczący wpływ na losy Wybrzeża Mieczy, choć ostrzegł, że dla kogoś tak młodego może się to okazać ciężkim brzemieniem. Spotkanie ujawniło skrywaną dotąd tajemnicę: Sandrah była córką starego maga. Kapłanka zapewniła ojca, że dobrze opiekuje się towarzyszami, po czym poprosiła, aby potwierdził, iż nie przyłączyła się do Leecha jako jego szpieg. Elminster odpowiedział, że ufa córce bezgranicznie i wie, że samodzielnie podejmuje decyzje. Przyznał także, że znał Goriona, lecz odmówił rozmowy o jego przeszłości oraz pochodzeniu Leecha. Pewne odpowiedzi miały nadejść dopiero we właściwym czasie. Na pożegnanie przekazał praktyczną wskazówkę. Bandyci nękający okolicę regularnie przemieszczali się na północny wschód, a obserwacja ich szlaków mogła doprowadzić drużynę do głównej kryjówki.
Przed kuźnią pojawiła się również młoda Chloe z wiadomością od oficer Vai, oczekującej w Wesołym Żonglerze. Dziewczynka otrzymała złotą monetę za dostarczenie wezwania (Vai's Bounty Upon Bandits). Chloe rozpoznała kompanię jako bohaterów, którzy ocalili kopalnię w Nashkel. Choć jej rodzina nie przepadała za mieszkańcami Amnu, uważała, że nikt nie powinien cierpieć z powodu żelaznego kryzysu. Wskazała gospodę w południowo-wschodniej części miasta i życzyła wędrowcom opieki Tymory. Xan skwitował pochwały ponurym stwierdzeniem, że należy współczuć zarówno krainie potrzebującej bohaterów, jak i samym bohaterom. Coś w tym było.
W kuźni Taerom Fuiruim rozpoznał przyniesione pancerze jako skorupy ankhegów. Odpowiednio obrobiony materiał dorównywał pełnej zbroi płytowej, pozostając przy tym znacznie lżejszy. Za komplet skorup zaoferował pięćset sztuk złota albo wykonanie wyjątkowej zbroi, wartej nawet dwadzieścia tysięcy monet. Sandrah poprosiła przy okazji o poprawienie zapięcia pasa. Kowal zaprosił ją na zaplecze, gdzie dysponował odpowiednimi narzędziami. Po zakończeniu pracy zapewnił kapłankę, że zawsze może zwrócić się do niego z podobnym problemem. Dziewczyna z wyjątkową bezczelnością igrała z uczuciami Leecha i najwyraźniej czerpała z tego niemałą przyjemność.
Młody gnom przekazał Taeromowi także fiolkę tajemniczej substancji znalezionej w kopalni. Podejrzewał, że właśnie ona odpowiada za niszczenie rudy. Kowal nie potrafił samodzielnie zbadać płynu, lecz znał osobę dysponującą odpowiednią wiedzą. Poprosił o kilka dni i obiecał przekazać wyniki analizy (Vial of Mysterious Liquid).
W Wesołym Żonglerze 22 oficer Vai wyjaśniła, że jej oddział został odcięty od Wrót Baldura i od niemal tygodnia nie otrzymywał rozkazów. Drogę powrotną blokowali bandyci, którzy po wydarzeniach w Nashkel stali się jeszcze bardziej agresywni. Nie byli już zwykłymi rabusiami szukającymi łatwego zarobku. Wszystko wskazywało na to, że działają dla kogoś. Oficer poprosiła drużynę o pomoc w oczyszczeniu regionu. Za każdy zdobyty brązowy emblemat bandytów obiecała pięćdziesiąt sztuk złota. Chciała przywrócić bezpieczeństwo na szlakach przed nadejściem zimy i umożliwić swoim ludziom powrót do Wrót Baldura (Vai's Bounty Upon Bandits).
W gospodzie pijani Spec i Ken Piekarz wdali się w awanturę o oszustwo podczas gry. Wśród bełkotliwych oskarżeń, gróźb i wyzwisk spór szybko przerodził się w bójkę. Kłócili się przy tym o wynik jakiegoś meczu pomiędzy drużynami z Wrót Baldura i Czarnej Wyspy. Najwyraźniej alkohol sprawił, że rezultat rozgrywki stał się dla obu ważniejszy niż zachowanie wszystkich zębów.
U Feldeposta 14 Leech ponownie zagadnął nieznajomą, która przedstawiła się jako Illasera Szybka, semblijska łowczyni nagród. Słyszała już o dokonaniach drużyny w kopalni i zaproponowała współpracę. Miała przekazywać informacje o kontraktach, zanim trafią na publiczne listy, zatrzymując dla siebie dwadzieścia procent nagrody. Pierwsze zlecenie dotyczyło grupy awanturników dowodzonych przez podstarzałego pijaka Rithelma. Banda zdemolowała Płonącego Czarodzieja, zraniła kilku gości i doprowadziła do śmierci młodego chłopaka. Kontrakt wystawiła rodzina zabitego. Grupa składała się z pięciu ludzi i gnolla, a po ucieczce z Beregostu skierowała się na wschód. Leech miał sam zdecydować o ich losie i przynieść skrzydlaty hełm przywódcy jako dowód wykonania zadania. Nagroda wynosiła dwieście czterdzieści sztuk złota, nie licząc łupów znalezionych przy bandytach (Black Hearts - The Huntress).
Niedługo później Sandrah odnalazł posłaniec Landrel, przynosząc pilne wezwanie od jej ojca. Elminster oczekiwał na córkę i jej towarzyszy w świątyni Gellany w Pomocnej Dłoni. Skoro stary mag osobiście wysłał zaufanego sługę, sprawa musiała być poważna. Landrel wspomniał także o problemach z Odłamkiem Mystry, lecz szczegóły miał przekazać sam Elminster. Imoen odetchnęła z ulgą, gdy okazało się, że nie muszą wędrować aż do Waterdeep (Elminster's Daughter).
Karczmarz w Płonącym Czarodzieju 12 potwierdził, że ofiarą bandy Rithelma był syn Eda. Napastnicy mieli później udać się w stronę świątyni (Black Hearts - The Huntress).
Podczas wędrówki ulicami Beregostu Sandrah zauważyła, że Imoen po raz kolejny czyta ten sam list z rozmarzonym uśmiechem. Dziewczyna przyznała, że był to pierwszy list miłosny, jaki kiedykolwiek otrzymała, ten był oczywiście od Henninga. Kapłanka zaproponowała kupienie mu prezentu, a wybór padł na kosztowną czekoladę z Calimshanu. Leech wątpił jedynie, czy słodycz dotrze do adresata, skoro Imoen miała podróżować tuż obok niej. Xan wyraził obawę, że delikatna sylwetka Sandrah nie pasuje do ciężaru spoczywających na niej obowiązków. Kapłanka przypomniała, że kruchość wyglądu nie oznacza bezradności. W walce polegała na technice, szybkości i precyzji, unikając ciosów zamiast przyjmować je siłą. Elf porównał jej ruchy do tańca, lecz przyznał, że właśnie dlatego obawia się jednego trafienia mogącego zniszczyć tę delikatną harmonię. Sandrah uspokoiła go, przypominając o swoich zdolnościach uzdrowicielskich.
Kolejna rozmowa dotyczyła ciężaru bycia córką Elminstera. Xan zauważył, że mimo młodego wieku kapłanka bierze na siebie ogromną odpowiedzialność, choć wszystko stara się obracać w uśmiech i lekkie słowa. Sandrah odpowiedziała, że nikt nie jest w stanie udźwignąć całego Torilu. Można jedynie zrobić wszystko, co możliwe, i pogodzić się z ryzykiem porażki. Zawsze pragnęła być oceniana jako ona sama, nie tylko jako córka słynnego maga, lecz miłość i troska ojca przewyższały niedogodności jego sławy. Widząc smutek elfa, ujęła jego dłonie i zapewniła, że zawsze może liczyć na jej obecność.
Jen’lig opowiedziała natomiast Xanowi o wielowiekowej niewoli githyanki pod panowaniem illithidów. Elf przyznał, że żadna istota nie powinna cierpieć podobnego losu, lecz zauważył, że niekończąca się wojna z dawnymi ciemiężycielami uczyniła jej lud bezwzględnym i całkowicie podporządkowanym walce. Astralna wojowniczka odrzuciła ponure rozważania. Nie zamierzała polegać na nadziei, lecz działać, dopóki świat nie stanie się takim, jakim powinien być. Xan stwierdził, że zaczyna brzmieć jak nieznośnie entuzjastyczna Sandrah, na co githyanki odpowiedziała, że kapłanka często ma rację zarówno w słowach, jak i czynach.
W drodze do świątyni drużyna przekazała Otterowi O’Forestowi 2 odnaleziony Bursztynowy Kwiat. Dzięki niezwykłej roślinie wspomniany przez niego człowiek miał przeżyć. Poruszony Otter podziękował za pomoc i wręczył drużynie nagrodę, zapewniając, że nigdy nie zapomni jej czynu. Imoen skwitowała pochwałę z właściwą sobie swobodą. W końcu ratowanie ludzi było właśnie tym, czym zajmowała się ich kompania (Amber Flower).
Świątynia Lathandera 36
W westybulu 3 czekali poszukiwani awanturnicy: Rithelm, Elys Horne, Wynna, Nichye, Andoc oraz gnoll Kherk Snotpaw. Banda nie zamierzała negocjować i natychmiast zaatakowała. Przy ciele Rithelma znaleziono charakterystyczny skrzydlaty hełm oraz zbezczeszczony symbol Bhaala. Z takim dowodem drużyna mogła wrócić do Illasery po nagrodę (Black Hearts - The Huntress).
Beregost 37
Illasera Szybka 14 przyjęła skrzydlaty hełm jako dowód wykonania kontraktu i wypłaciła obiecane dwieście czterdzieści sztuk złota. Pozwoliła Leechowi zatrzymać trofeum, natomiast symbol znaleziony przy Rithelmie rozpoznała jako znak martwego boga Bhaala. Poradziła szybko się go pozbyć, zanim ktoś uzna drużynę za sprzymierzeńców jego kultu. Kolejne zlecenie dotyczyło Najeźdźców Czerwonej Wody, bandy hobgoblinów napadającej na karawany przy Drodze Wybrzeża. Grupę wspierało dwóch magów, a jej dowódca posługiwał się budzącym grozę mieczem. Zleceniodawca pozostawał anonimowy, lecz wszystko wskazywało na porachunki pomiędzy bandytami. Najeźdźcy prawdopodobnie odłączyli się od Chłodu i zaczęli działać na własną rękę. Ostatni napad miał miejsce na południe od Beregostu. Jeden z ocalałych pracował przy rozładunku towarów w posiadłości Travenhurstów na północy miasta i mógł wskazać dalszy trop. Za likwidację bandy Illasera obiecała czterysta osiemdziesiąt sztuk złota. Jako dowód należało przynieść charakterystyczny miecz przywódcy (Black Hearts - The Huntress).
W gospodzie Sandrah otworzyła butelkę wybornego wina z równin Akanal. Xan wahał się przed jej otwarciem, obawiając się, że wraz z ostatnim kielichem bezpowrotnie utracą coś wyjątkowego. Kapłanka zauważyła jednak, że pozostawiona w spokoju butelka byłaby jedynie niespełnioną obietnicą przyjemności. Elf porównał krótkotrwałość trunku do ludzkiego życia, które z jego perspektywy przemija równie szybko. Sandrah odpowiedziała, że nawet długa elfia egzystencja może zostać zmarnowana na tanie wino i ponure rozmyślania. Otworzyła butelkę, napełniła kielichy i wzniosła toast za radości życia, nawet jeśli żadna z nich nie trwa wiecznie. Gdy zabrzmiała muzyka, zaprosiła Xana do tańca. Elf początkowo odmówił, nazywając zabawę makabrycznym tańcem nad własnym grobem, lecz kapłanka nie pozwoliła mu ponownie schować się za ponurymi słowami i pociągnęła go na parkiet. Pierwsze kroki maga były niepewne, ale szybko odnalazł rytm. Ich taniec przyciągnął uwagę całej sali i zakończył się głośnymi oklaskami. Xan przyznał, że po raz pierwszy od dawna czuje się naprawdę żywy. Sandrah usiadła obok i zasugerowała, że tej nocy potrzebuje na ustach czegoś więcej niż kolejnego kielicha. Pocałowała elfa, a ten, mimo zwyczajowego przekonania o nieuchronności rozczarowań, objął ją bez dalszego protestu.
Przy posiadłości Travenhurstów 43 drużyna odnalazła Elenair, ocalałą z napadu Najeźdźców Czerwonej Wody. Karawana wyruszyła z Nashkel na północ i rozbiła obóz przy Nadbrzeżnym Trakcie. Podczas wieczerzy napastnicy uderzyli bez ostrzeżenia, wspierani przez błyskawice i dwóch magów. Matka Elenair próbowała zorganizować odwrót, lecz poległa w walce. Dziewczyna rzuciła się jej na pomoc, ale przywódca bandy ogłuszył ją płazem miecza. Uznana za martwą odzyskała przytomność dopiero następnego ranka, pośród szczątków karawany. Zapamiętała czerwono-pomarańczową glinę pokrywającą ubrania napastników. Podobna ziemia występowała w Czerwonych Jarach, na południowy zachód od Beregostu. Ten ślad powinien doprowadzić drużynę do kryjówki bandytów (Black Hearts - The Huntress).
Lista rozpoczętych spraw była coraz dłuższa, lecz najważniejsze pozostawało prowadzenie śledztwa naprzód. Po krótkiej naradzie drużyna ruszyła do Pomocnej Dłoni.
Pomocna Dłoń 38
W obrębie murów pojawił się Inoshishi 16, mnich z klasztoru Saku w odległym Kara-Turze. Przybysz dostrzegł w Leechu osobę zaznajomioną z dyscypliną ciała i umysłu. Sam pochodził z dojo w Kozakurze, lecz przybył na Wybrzeże Mieczy z misją znacznie trudniejszą, niż początkowo przewidywał. Poszukiwał legendarnej katany Saiai no Hito, wykutej przez Ne Kurosunę, jednego z pierwszych członków klasztoru Saku. Kowal opuścił zakon po rozstaniu z ukochanym Shiroume Yakuchim. Nie potrafiąc uwolnić się od wspomnień utraconej miłości, przelał własne pytania, wątpliwości i nadzieję na pojednanie w tworzoną broń. Katana miała trafić do klasztoru jako symbol oddania oraz pamiątka po człowieku, który przez całe życie wspierał pozostałych członków zakonu. Po śmierci Ne Kurosuny jego kuźnia zniknęła, a przeznaczony dla Shiroume Yakuchiego miecz został skradziony. Mnisi prześledzili jego los z Kozakury przez Kara-Tur aż na Wybrzeże Mieczy. Zadaniem Inoshishiego było odzyskanie katany i sprowadzenie jej do klasztoru Saku, gdzie powinna spocząć wśród najważniejszych relikwii zakonu. Leech zgodził się pomóc. Mnich przyznał jednak, że został napadnięty przez nieznajomą kobietę i utracił część dobytku. Zamierzał uzupełnić zapasy oraz zasięgnąć rady kapłanów. Zaproponował więc rozpoczęcie poszukiwań od wizyty w miejscowej świątyni (Restoring Saiai no Hito).
Niedługo później do zajazdu dotarł spanikowany uciekinier z Nashkel. Bandyci odpowiedzieli na wydarzenia w kopalni nocnym atakiem na miasto. Uderzyli przede wszystkim w sklep Henninga, podczas gdy pozostałe zabudowania niemal nie ucierpiały. Imoen zażądała natychmiastowego powrotu na południe, obawiając się o ukochanego. Sandrah przyznała, że działania drużyny mogły sprowokować odwet, a jej obowiązek wobec mieszkańców nie skończył się wraz ze śmiercią Mulaheya. Leech obiecał zająć się sprawą tak szybko, jak to możliwe.
Przed gospodą przebywał również Churin, poszukujący doświadczonych najemników do wyprawy na daleką północ. Miasto Easthaven w Dolinie Lodowego Wichru organizowało ekspedycję w odpowiedzi na problemy nękające region i osadę Kuldahar. Uczestnikom obiecywano bogactwo oraz sławę. Zanim jednak Churin zdradził szczegóły wyprawy, poprosił o osobistą przysługę. Brage był jego kuzynem. Leech miał odnaleźć kapitana i sprowadzić go żywego do Nashkel. Dopiero wtedy droga ku Easthaven miała stanąć przed drużyną otworem.
Pojawiła się tam także Pilar, lecz nie zamierzała rozmawiać, dopóki ktoś nie przyniesie jej piwa. Tę znajomość należało odłożyć na kolejne spotkanie.
W świątyni 6 drużyna spotkała Elminstera, który wezwał ich z powodu kradzieży Odłamka Mystry. Artefakt działał wyłącznie w rękach osób związanych z nim krwią, dlatego stary mag sądził, że złodziej nie zamierzał użyć jego mocy, lecz chciał skrzywdzić jego oraz całe Krainy. Trop prowadził do duergarów i demonicznych rycerzy widzianych w Waterdeep. Sandrah przekazała ojcu zwój znaleziony przy zabitym duergarze niedaleko Beregostu. Dokument wspominał o portalu, Azalirgrundelu oraz jego największym wrogu. Jeden z nich musiał posiadać skradziony Odłamek, a zwój mógł otworzyć przejście do kryjówki któregoś z demonów. Wzmianki o mglistych górach i wodzie wskazywały na Chmurne Szczyty. Elminster ostrzegł, że tym razem drużyna zmierzy się z istotami znacznie potężniejszymi od wcześniejszych przeciwników. Zalecił unikać otwartej walki i polegać na sprycie. Leech przyjął zadanie, a Sandrah obiecała odzyskać Odłamek Mystry (A Demonic Scroll)(Elminster's Daughter).
Inoshishi poprosił Gellanę o pomoc w odnalezieniu Saiai no Hito. Kapłanka zgodziła się przeprowadzić wróżbę w zamian za dwieście sztuk złota oraz przedmiot bezpośrednio powiązany z poszukiwaną kataną. Mnich posiadał wcześniej amulet, który według jego braci i sióstr stanowił część rękojeści miecza. Talizman został jednak skradziony wraz z pozostałym dobytkiem podczas napadu na drodze z Beregostu. Bez niego zaklęcie Gellany nie mogło wskazać położenia katany. Leech zgodził się odzyskać amulet. Inoshishi podejrzewał, że złodziejka nadal przebywa w okolicy Pomocnej Dłoni i mogła ukryć się na zwyczajowym terenie łowieckim miejscowych rabusiów. Mnich pozostał w świątyni, oczekując na wynik poszukiwań (Restoring Saiai no Hito).
Zanim drużyna wyruszy na ratunek Henningowi, zamierzała zbadać tereny na wschodzie, znane jako Równina Ostrych Kłów.







