Między chaosem a Runą
Enklawa Adoy'a 60
Podążając traktem, drużyna stanęła w osłupieniu na widok kraczącej wiewiórki 1. Neera uznała, że byli już blisko poszukiwanego dzikiego maga. O ile stworzenie nie miało wrony za ojca, musiało zostać przemienione całkiem niedawno. Leech zastanawiał się, dlaczego ktoś miałby zamieniać wronę w wiewiórkę. Być może czarodziej wciąż nie potrafił panować nad własną magią. Półelfka podsunęła prostsze wyjaśnienie: wiewiórka mogła zamęczać go pytaniami o jego magiczne talenty.
Po chwili dzika magini zaczęła się zastanawiać, czy odwaga i szaleństwo nie były dwiema stronami tej samej monety. Podejrzewała, że wielu uważało Leecha za szaleńca, gdy rzucał się na potężniejszych przeciwników. Młody gnom zauważył, że gdy postępował za nią, nazywała to odwagą, lecz kiedy sama robiła coś podobnego, należało to uznać za szaleństwo. Neera roześmiała się i przyznała, że wielu zgodziłoby się z takim rozumowaniem.
Zapytana o Czerwonych Czarodziejów, stanowczo zaprzeczyła, by czymkolwiek zasłużyła na ich gniew. Chcieli ją pojmać, rozciąć i sprawdzić, co czyniło ją dziką maginią. Próbowali kontrolować wszystko, co rozumieli, a niszczyć to, czego pojąć nie potrafili. Leech nazwał ich potworami i zapewnił, że dopóki podróżowała z nim, nie zdołają jej skrzywdzić. Przyjęła te słowa z wdzięcznością, choć wizja bezradnej niewiasty ratowanej przez bohatera wyraźnie jej nie odpowiadała. Cieszyła się ze wspólnej podróży, lecz nie zamierzała występować w roli damy w opałach. Na tym zakończyła rozmowę, przyznając, że miło było porozmawiać, i proponując, by kiedyś do tego wrócili. Najlepiej jednak innym razem.
Dalej na drodze wędrowcy natknęli się na gobliński posterunek 2. Udało im się dowiedzieć, że niejaki Rogdok pilnował Bargrivyeka. Nie mając pojęcia, o co chodziło, ruszyli dalej.
Przed leśniczówką 3 Magreb ostrzegł drużynę, że napastnicy nadchodzili spomiędzy drzew. W każdym cieniu dostrzegał gobliny, które pojawiły się znikąd i opanowały całą okolicę. Leech uspokoił go i poprosił o wyjaśnienia. Leśnik opowiedział, że wraz z Rilsą od wielu lat strzegł tych ziem i nigdy wcześniej nie mieli kłopotów z goblinami. Niedawno jednak pojawiło się ich mnóstwo. Zabiły Rilsę, gdy próbowała z nimi porozmawiać, a on sam nie potrafił stawić im czoła. Początkowo gobliny krążyły wokół domu starego maga, później przeniosły się do jaskiń na północnym wschodzie, zabierając czarodzieja ze sobą. Wkrótce przybył wielki hobgoblin, który ogłosił się królem plemienia. Mag nazywał się Adoy. Trzymał się z dala od mieszkańców, twierdząc, że nie chciał nikogo skrzywdzić swoją magią. Magreb uważał go za przyjaznego, choć nieco osobliwego człowieka.
Na dźwięk tego imienia Neera natychmiast się ożywiła lecz leśny strażnik nie wiedział jednak, czy mag nadal żył. Od chwili, gdy gobliny zabrały go do jaskini, nie widział go ani razu i przypuszczał, że podzielił los Rilsy. Zapytany o przywódcę goblinów, wyjawił, że nazywały go Rogdokiem. Hobgoblin mianował się arcykapłanem jednego z ich bogów, a coraz liczniejsze patrole wyruszały z jaskiń na poszukiwanie bóstwa, które rzekomo zaginęło. Leech obiecał rozprawić się z goblinami. Napotkany elf wskazał jaskinie na północnym wschodzie, ostrzegając, że patroli było tak wiele, iż sam nie odważył się podejść dość blisko, by odzyskać ciało Rilsy. Nie pragnęła walki, a mimo to gobliny odebrały jej życie. Młody przywódca zapewnił, że sprawiedliwości stanie się zadość (Magreb and Rilsa).
Czary Adoya najwyraźniej bywały nieco dziwne. Wędrowcy spotkali gadającego łosia w towarzystwie rozmownej także wiewiórki 4. Łoś postanowił wyczarować królika, lecz zamiast niego pojawił się ogr. Wyglądało na to, że zwierzęta były zaklętymi dzikimi magami, którzy mimo swego położenia wciąż popełniali kolejne głupstwa. Poza Neerą reszta drużyny nabiera coraz więcej wątpliwości co przydatności tej podróży w próbie zapanowania nad dziką magią.
Szlak pilnowany przez gobliny urwał się nagle przed jaskinią 5.
W jej wnętrzu drużyna odnalazła ciało Rilsy A. Pogrzebała je pod stertą kamieni i zabrała pierścień zmarłej. Nieco dalej natrafiła na Rogdoka B, który strzegł pieczary.
Tam też odnalazła Adoya C. Mag podziękował Mystrze za ratunek, choć żałował, że wybawcy musieli torować sobie drogę mieczami. Neera wyjaśniła, że sama była dziką maginią i liczyła, iż nauczy ją panować nad nieprzewidywalną mocą. Starzec szybko ostudził jej nadzieje. Przyznał, że nie był najlepszym przykładem kogoś, kto opanował dziką magię, i wątpił, czy ktokolwiek naprawdę tego dokonał. Gdyby jednak zdołał ograniczyć otaczający ich chaos, chętnie spróbowałby pomóc.
Rogdok, który przybył, by ustalić, skąd w okolicy wzięły się nowe gobliny dowiedział się, że Adoy ze swą źle działającą magią, dającą dziwne rezultaty był traktowany przez nie prawie jak bóg i obawiał się, że pobratymcy mogą go za takiego niedług oznać. Nie odważył się go zaatakować ale zamiast tego uwięził go. Dopóki czarodziej pozostawał pod jego kontrolą, hobgoblin mógł panować nad plemieniem.
Rozmowę przerwał Ekandor, zadowolony, że wreszcie odnalazł poszukiwanego maga i młodą adeptkę niekontrolowanej magii. Neerę nazwał elfką, czym natychmiast ją zirytował. Poprawiła go stanowczo, przypominając, że była pół krwii. Przybysz zapowiedział, że po schwytaniu obojga podda ich badaniom, a jeśli kolejny dziki mag okaże się bezwartościowy, być może wykorzysta go do innych prób. Adoy odmówił potulnego uczestnictwa w eksperymentach, zwłaszcza prowadzonych przez Czerwonych Czarodziejów. Neera dodała, że nawet nie ukończyła szkoły, więc tym bardziej nie zamierzała poddawać się żadnym testom.
Leech nakazał Ekandorowi teleportować się z powrotem do Thay, nie zamierzał bowiem pozwolić na zabranie dzikich magów. Czerwony Czarodziej nie zważając na ostrzeżenie zaatakował. Adoy postanowił pomóc, przywołując moc nieujarzmionej magii i zaklęcie przyniosło osobliwy skutek - co nikogo już chyba nie zdziwiło - i stary mag zamienił się w królika. Na szczęście drużyna poradziła sobie i bez „kunsztu” dzikiego maga.
Po walce Adoy odetchnął z ulgą, choć przyznał, że jego zaklęcie wywołało niefortunne zamieszanie. Leech zauważył, że zamieszanie bardzo dogodnie trzymało go z dala od walki z Czerwonymi Czarodziejami. Starzec odparł, że znacznie chętniej stanąłby u boku drużyny, lecz jako praktyk dzikiej magii nie zawsze potrafił przewidzieć skutki własnych czarów. Wyjaśnił, że Czerwoni Czarodzieje ścigali zarówno Neerę, jak i jego, by badać ich zdolności, a być może również mózgi. Chcieli odkryć, dlaczego dzicy magowie potrafili władać mocą tajemnego chaosu, która pozostawała poza ich zasięgiem. Półelfka poprosiła, by przynajmniej nie rozmawiali o badaniu mózgów.
Adoy próbował wrócić do przerwanej rozmowy, lecz Leech przypomniał mu, że drużyna po raz drugi uratowała mu życie i zasługiwała choćby na odrobinę wdzięczności. Stary mag przyznał, że Rogdok nie słuchał żadnych argumentów, a on sam niechętnie uwolniłby pełną moc dzikiej magii przeciw plemieniu, które uznawało go za boga. Nie każdego dnia ktoś miał przecież okazję odbierać boską cześć.
Neera ponagliła go, by wreszcie podzielił się mądrością zdobytą przez długie lata. On zaś wyjaśnił, że jedyną tajemnicą było przyjmowanie złego wraz z dobrym. Dziki mag nie powinien rozpaczać, gdy jego kula ognia spopieliła całe plemię trolli, musiał natomiast nauczyć się improwizować, gdy zamiast płomieni z nieba spadały płatki kwiatów. Połowa uroku tej profesji polegała na tym, że nigdy nie było wiadomo, co wydarzy się za chwilę. Przyznał przy tym, że nawet po tylu latach nie odkrył przyjemności płynącej z przemiany w kobietę, gdy zaklęcie zawiodło poprzedniego lata. Neera nie chciała uwierzyć, że cała jego wiedza sprowadzała się do tak banalnej rady, i podejrzewała, że starzec skrywał jeszcze jakiś sekret.
Adoy uznał, że być może miał dla niej coś przydatnego. Zdjął pas służący mu podczas sporadycznych wypraw do miasta i przekazał go półelfce. Ostrzegł jedynie, że noszącego mogła czasem porazić magia, lecz mimo to pas powinien okazać się pomocny. Sam rzadko odwiedzał osady, dlatego ona prawdopodobnie zrobi z niego lepszy użytek, a przy okazji zyska nieco spokoju ducha. Leech zapytał, czy był to najlepszy dar, na jaki mag mógł się zdobyć. Adoy zapewnił, że o nim również nie zapomniał, po czym przywołał dla niego wspaniały skarbiec pełen kosztowności. W tej samej chwili zniknął, pozostawiając drużynę bez skarbu i bez możliwości zgłoszenia reklamacji.
Neera oburzyła się, że pokonała tyle przeszkód, a stary mag po prostu zniknął. Nas bohater przypomniał jej, że bez pomocy drużyny cała wyprawa mogła zakończyć się znacznie gorzej. Dzika magini przyznała z wyraźną niechęcią, że rzeczywiście otrzymała pomoc, lecz zauważyła też, że dla młodego gnoma każda historia najwyraźniej musiała ostatecznie sprowadzać się do niego. Cóż, taka karma (Neera).
Po wyjściu z jaskini wędrowcy wrócili do Magreba 3, oddali mu pierścień Rilsy i potwierdzili, że została pogrzebana (Magreb and Rilsa).
Drużyna uznała, że powinna ponownie zajrzeć do Doliny Grobowców. Bliskość tego miejsca i ukształtowanie terenu sugerowały, że może tam odnaleźć oręż Inoshishiego.
Bestiariusz: goblin, wilk, straszliwy wilk, ogr, berserker ogr, strażnik czerwonych magów, czarodziej czerwonych magów
Dolina Grobowców 61
Poszukiwania nie trwały długo. W jednej z kotlin 8 drużyna natknęła się na jęczącego trolla, a przy nim na ostrze złamanej katany. Wszystko wskazywało na to, że był to fragment Saiai no Hito, słynnego miecza z Kozakury, wykutego w Yimind przez Ne Kurosunę oraz mnicha Shiroume Yakuchiego.
Ostrze wciąż mogło zostać naprawione, należało jednak odnaleźć jego rękojeść (Restoring Saiai no Hito).
Nadszedł czas na odpoczynek w łóżku i odrobinę luksusu. Wędrowcy ruszyli w stronę Nashkel, zahaczając po drodze o Samotne Szczyty.
Bestiariusz: jęczący troll
Na szlaku
Na szlaku drużyna spotkała mordercę, a przy nim fragment raportu opisującego dotychczasowe ustalenia w sprawie Skręconej Runy. Organizacja była ściśle tajnym stowarzyszeniem liszów oraz innych potężnych nieumarłych czarowników. Tożsamość członków jej wewnętrznego kręgu pozostawała nieznana nawet większości magów wykonujących rozkazy Runy, często nieświadomych, komu naprawdę służyli. Od Roku Smoczej Furii Skręcona Runa stała się najpotężniejszą organizacją na południowym zachodzie Faerûnu. Jej agenci działali we wszystkich krajach położonych na południe od Wysokiego Wrzosowiska i na zachód od Gór Rogu Burzy.
Stowarzyszenie potajemnie kontrolowało niemal połowę wpływowych rodów Calimshanu, nie kierując nimi jednak bezpośrednio. Nieśmiertelni władcy Runy woleli cierpliwie czekać, aż czas sam przybliży ich do wyznaczonych celów. Raport miał wyliczać siedmiu znanych Mistrzów Runy, lecz dalszą część strony starannie wyrwano. Ktokolwiek sporządził dokument, zadbał o to, by najważniejsza tajemnica pozostała bezpieczna.
Jakie zamiary wobec drużyny miało to stowarzyszenie i jego przeciwnicy? Kim był napotkany asasyn? Co oznaczał tatuaż na jego przedramieniu?
Na razie pytania te pozostały bez odpowiedzi (The Twisted Rune).
Samotne Szczyty 62
Krasnoludzka wojowniczka Sarhedra mb1 ostrzegła wędrowców przed ogrami i ich obozem położonym na południu. Między słowami dała do zrozumienia, że chciałaby, aby ktoś się z nimi rozprawił. Wkrótce kilka ogrów i ogrilion 2 przestały włóczyć się po okolicy, a zleceniodawczyni podziękowała drużynie (Ogre Hunting).
Przy opuszczonym domu 3 drużyna uratowała krowę Hulrika, zaatakowaną przez grupę xvartów. Okazało się, że miejscowa trzoda była często trzebiona przez rozmaite stwory (Xvart Raids). Zastanawiający pozostał jedynie zwyczaj nadawania krowom imion. Ta wabiła się Arabella.
Następnie wędrowcy rozprawili się z kolejną grupą bandytów 4- Ioinem Gallchobhairem, Billym i Dribbenem. Ci najwyraźniej wciąż nie rozumieli, że drużynę należało traktować poważnie.
Sprat 5 nie miał czasu na rozmowę. Pędził do Amn, by przekazać wieści o coraz częstszych napadach bandytów, wyczerpujących się zapasach żelaza oraz mieszkańcach zbrojących się z powodu braku broni. Nic dziwnego, że stosunki między sąsiadami stawały się coraz bardziej napięte.
Szczęśliwym trafem drużyna dostrzegła pod kamieniem wodny opal 6. Był to kolejny rzadki kamień wykorzystywany w urządzeniach lokacyjnych, mogli więc wracać do Wysokiego Żywopłotu (Destroy the Cursed Bracers).
Arghain zagrodził drużynie drogę 7 i zażądał żelaza albo życia. Po chwili się poprawił, uznając, że najlepiej będzie odebrać przybyszom jedno i drugie. Wyjaśnił, że broń jego klanu kruszyła się niczym elfie kości, wystawiając pobratymców na pośmiewisko. Zamierzał więc szybko rozprawić się z wędrowcami i zabrać całe ich żelazo, najlepiej bez niepotrzebnego bólu. Na koniec wrzasnął, że był wściekły, i ruszył do ostatniego ataku.
W pobliskiej jaskini 8 skrzynia pilnowana przez etterkapa nie kryła niczego ciekawego.
W końcu drużyna dotarła do Nashkel.
Bestiariusz: ogr, ogrilion, elita hobgoblinów, niedźwiedź jaskiniowy, wilk polarny, straszliwy wilk, xvart, półork, kobold, etterkap
Nashkel 63
Szukając Karp, wędrowcy natknęli się na gadającą wiewiórkę 28, jak już wiadomo, nie pierwszą. Mopap, zwany Ćwierkającą Wiewiórką, próbował odprawić ich uporczywym trelem. Gdy jednak nie zamierzali odejść, zwierzątko zażądało, by przestali je niepokoić, i zapytało, czego właściwie chcą. Po chwili nerwowo zapewniło, że bez względu na zasłyszane plotki nie posiadało poszukiwanego przedmiotu. Wytrwałość drużyny szybko jednak przyniosła skutek. Zrezygnowany Mopap oddał skrywaną rzecz i poprosił, by wreszcie zostawiono go w spokoju. Przedmiotem okazała się runa szczęścia.
Karp 16 spodziewała się w tym roku dobrych zbiorów i dziękowała za nie bogom. Gdy Leech zapytał o odnalezione pierścienie, natychmiast nabrała podejrzeń. Na jej polach znajdowano zwykle co najwyżej rzepę, a gnom nie wyglądał ani na rolnika, ani na kupca z Ulgoth’s Beard, którego oczekiwała. Zażądała wyjaśnień i ostrzegła, że nie tolerowała wścibstwa w swoich prywatnych sprawach. Gnom otwarcie przyznał, że wiedział o planowanej sprzedaży pierścieni spod stołu, i zapytał, czego się obawiała.
Jego szczerość zaskoczyła kobietę, a skoro znał już jej sekret, postanowiła wyjawić całą prawdę. Pierścienie nie były dla niej jedynie skarbem wydobytym z ziemi, lecz jedyną nadzieją na lepsze życie. Jej mąż był okrutny wobec niej i ich syna, a o znalezisku nie wiedział niczego. Karp potajemnie sprzedawała wszystko, co udało jej się znaleźć, odkładając pieniądze na ucieczkę do Athkatli, gdzie schronienie obiecała jej siostra. Leech zaproponował pomoc w bezpiecznym dotarciu do miasta w zamian za pierścienie. Początkowo nie ufała obietnicom nieznajomego, lecz zgodziła się rozstać ze skarbem, jeśli rzeczywiście zapewni jej i synowi drogę do odległego miasta. Do tego czasu pierścienie miały pozostać ukryte, a ona zamierzała dalej zajmować się gospodarstwem, jakby nic się nie wydarzyło (Beneath the Ploughshares). Drużyna musiała znaleźć sposób, by pomóc zastraszonej kobiecie.
W Bekającym Smoku 14 do drużyny dołączyła Shar-Teel, a Neera udała się do Pomocnej Dłoni.
Przyłączeni NPC: Shar-Teel
Odłączeni NPC: Neera (Pomocna Dłoń)
Wędrowcy odszukali Taris 5. Leech wyznał, że nie miał całkowitej pewności, czy zabity mężczyzna rzeczywiście był jej mężem, lecz wiedział, że wszyscy, których Hagar spotkał u boku Kryll, ponieśli przedwczesną śmierć. Taris nie miała już wątpliwości. Uznała, że Hagar musiał znajdować się wśród ofiar, i zapytała, jak zginął. Młody gnom oszczędził jej szczegółów. Wyjaśnił jedynie, że mężczyzna odszedł spokojnie, a za jego śmierć odpowiadała nekromantka, kobieta, za którą podążył. Wdowa uznała, że lepiej nie poznawać całej prawdy. Podziękowała za pomoc i postanowiła opuścić to miejsce. Potrzebowała zostać sama.
Drużyna postanowiła ponownie zajrzeć do nagrobka Marka D. 21. Znów pojawił się Daer Ragh, który nazwał przybyszów głupcami zbyt mocno interesującymi się miejscem jego pochówku. Wyjaśnił, że upozorowanie własnej śmierci nie należało do łatwych, dlatego nie zamierzał pozwolić, by ich wścibstwo zniweczyło cały wysiłek. Nakazał im pogodzić się z nieuchronną śmiercią oraz czekającymi na nich płomieniami piekieł i przywołał strażników Feniksa.
Dzięki pierścieniom i eliksirom drużyna nie miała kłopotu z ich stylem walki. Pokonani strażnicy powstawali ponownie i dopiero drugie zwycięstwo okazywało się ostateczne, choć kończyło się salwą ognia. Sam mag ulotnił się jak niepyszny, by szukać kolejnego sposobu na zniknięcie z pola widzenia. Pozostało pytanie, komu zalazł za skórę, skoro tak bardzo pragnął zostać zapomniany.
Następnym celem wędrowców był Wysoki Żywopłot.
Bestiariusz: strażnik Feniksa
Wysoki Żywopłot 64
Drużyna wróciła do siedziby Thalantyra 2 i najpierw zajrzała do jego prywatnych komnat. Osobliwy regał, który najwyraźniej nie najlepiej znosił upływ czasu, rozpoznał jednak Leecha i od razu zapytał o poszukiwaną księgę. Młody gnom przekazał mu Historię Shadowdale XIII, zachowaną w doskonałym stanie. Regał zachwycił się pięknym grzbietem, wspaniałą okładką i nienaruszonymi krawędziami stron. Uznał tom za prawdziwy skarb, godny miejsca w jego zbiorach. W podziękowaniu wręczył wędrowcom Księgę Wirujących Kamieni. Dzieło miało niezwykłe magiczne właściwości, lecz mebel nie potrafił dokładnie wyjaśnić ich działania. Wspomniał jedynie o nagłym „puf” i czymś, co działo się zaraz potem. Najlepszym sposobem poznania sekretu księgi było najwyraźniej po prostu jej użycie (Bibliophilia).
Nadeszła też pora, by zwrócić właścicielowi kamień strażniczy. Thalantyr potwierdził, że znaleziony drobiazg należał do niego, i nie krył zaskoczenia uczciwością gnoma. Większość znalazców wykorzystałaby kamień, by dostać się do jego siedziby i ograbić ją z kosztowności. Mag posiadał jednak kilka podobnych przedmiotów, więc jeden mniej nie stanowił wielkiej straty. Drużyna mogła się tylko cieszyć, że gospodarz nie zastał jej podczas plądrowania swoich komnat (Snooping Around). Wędrowcy poprosili go także o przygotowanie z belladonny antidotum na wilkołactwo (Of Wolves and Men).
Czarodziej poprosił o trzy klejnoty, które miały zasilić przygotowywane urządzenie wróżebne. Leech przekazał mu czarną perłę, klejnot cyrkonowy oraz wodny opal. Thalantyr pochwalił wybór, przyznając, że trudno byłoby znaleźć trzy kamienie lepiej nadające się do tego zadania. Klejnoty stanowiły jednak dopiero początek. Nadal potrzebował urządzenia, w którym mógłby je osadzić. Polecił więc odwiedzić Melicampa, przebywającego u kowala w Beregoście, i sprawdzić postępy jego pracy. Podejrzewał, że dawny uczeń zdołał skomplikować nawet tak proste zadanie (Destroy the Cursed Bracers).
Następnie drużyna udała się do domu Aiwell 4 i przekazała przygotowaną przez maga fiolkę Tonderowi, niemal w pełni przeobrażonemu już w wilkołaka. Na szczęście mikstura zadziałała, a pechowiec popędził do ukochanej, czekającej przy siedzibie Thalantyra. Ostatnie dni pozostały w jego pamięci niczym senny koszmar, lecz Aiwell zdążyła już opowiedzieć mu o wszystkim, co się wydarzyło. Oboje postanowili wyruszyć do Wrót Baldura i tam odpocząć. Tonder podejrzewał, że gdyby został w leśnym domu, szybko postradałby zmysły. Przed odejściem chciał odwdzięczyć się wybawicielom. Polecił im zajrzeć pod skrzynię w domu, gdzie znajdowała się tajna skrytka z wartościową bronią. Miał nadzieję, że znalezisko przyda się podczas dalszej wędrówki (Of Wolves and Men).
Jasne było, że trzeba sprawdzić, co działo się z Melicampem.
Beregost 65
W Oku Gorgony 29 wędrowcy opowiedzieli Zedzie o Karp, która pragnęła wraz z synem potajemnie opuścić Nashkel i bezpiecznie dotrzeć do Athkatli. Leech zapytał, czy przemytniczka mogłaby w tym pomóc. Zeda uznała zadanie za dziecinnie proste. Jeśli kobieta zdoła zapłacić żądaną cenę, ona i jej syn dotrą do Athkatli bez większych problemów. Wystarczyło przekazać, by przygotowała pieniądze. Dyskretna podróż i bezpieczeństwo obojga miały być zagwarantowane. W podobnych wyzwaniach przemytniczka czuła się najlepiej (Beneath the Ploughshares).
Sandrah próbowała przekonać Shar-Teel, że nie wszyscy mężczyźni byli tak źli, jak ona sądziła. Podejrzewała, że wojowniczka musiała mieć wyjątkowo przykre doświadczenia, również z własnym ojcem. Odpowiedź była jednak pogardliwa dla służki Mystry żaden mężczyzna nie był najwyraźniej zbyt podły, by się przed nim ukorzyć. Zaraz jednak Shar-Teel urwała, jakby powiedziała o jedno słowo za dużo.
Przyciśnięta pytaniem wyznała, że nie potrafiła zrozumieć kapłanki. Uważała ją za silną i pewną siebie, a jednocześnie widziała, jak pozwalała mężczyznom otaczać się słodkimi słówkami a potem lekceważyć. Jej zdaniem córka Elminstera w pełni na to zasługiwała, skoro nie potrafiła wykorzystać swojej przewagi. Kapłanka zauważyła, że dla wojowniczki wszystko zdawało się rywalizacją. Jedna osoba zawsze musiała rządzić, udowodnić wyższość i zwyciężyć. Zapytała więc, czy w jej świecie istniała możliwość prawdziwej równości.
Shar-Teel uznała te słowa za jeszcze dziwniejsze. Skoro rozmówczyni nie musiała się przed nikim uniżać, nie rozumiała, dlaczego chciała dorównywać standardom słabszym od własnych. Równość między kobietą a mężczyzną porównała do równości między psem a jego panem. Zachęciła towarzyszkę, by trzymała swoich mężczyzn na krótkiej smyczy i czerpała przyjemność z władzy, jaką nad nimi miała. Jej zdaniem mieszkanka Waterdeep stanowiła najlepszy przykład tego, czym mogła stać się kobieta.
Sandrah odparła, że nie pragnęła być królową niewolników i pochlebców. Interesowali ją mężczyźni zdolni jej dorównać nie tylko siłą, lecz także namiętnością, charakterem i oddaniem. Shar-Teel pozostała przy swoim - im większe ryzyko i cięższa walka, tym słodsze zwycięstwo. Służka Mystry przypomniała jednak, że nie o takie podboje jej chodziło. Wojowniczka uznała to za marnowanie urody i siły. Porównała ją do potężnej lwicy zadowolonej z życia w złotej klatce i wyraziła litość dla biednej, bogatej dziewczynki. Mimo pogardliwego tonu wyraźnie pogrążyła się w myślach. Córka Elminstera zupełnie nie pasowała do obrazu świata, który Shar-Teel dotąd uważała za jedyny możliwy.
Był środek nocy, więc drużyna postanowiła odpocząć, by rano odwiedzić kowala. Przed snem Jen’lig zdjęła ciężkie rękawice, które niemal zawsze nosiła. Dopiero wtedy Leech dostrzegł ostre, naturalne szpony wyrastające z jej palców. Githyanki zauważyła jego zaciekawione spojrzenie i wyjaśniła, że dziedzictwo illithidzkiej hodowli uczyniło z jej ludu użytecznych niewolników. Szpony pozwalały zabijać bez broni i jeść bez sztućców. Następnie przysunęła się bliżej, by pokazać mu jeden z nich, misternie ozdobiony złotymi elementami i drobnymi klejnotami. Przyznała, że wśród jej pobratymców podobne dekoracje były oznaką przywiązania do wybranego partnera. Tęskniła za wieloma rzeczami pozostawionymi w dawnym życiu, lecz szacunek, jakim darzyła dowódcę, pozwalał jej choć na chwilę o nich zapomnieć. Przesunęła szponem po czole Leecha, a potem powoli wzdłuż jego policzka. Dotyk był obcy, lecz zarazem delikatny. Nie przerywając pieszczoty, poprowadziła pazur ku górnej wardze, a dalej wzdłuż szczęki, uważając, by nie zranić kruchej skóry gnoma. Leech ujął jej palec i krótko ucałował wrażliwy szpon. Astralna wojowniczka przyznała, że dotyk tak delikatnej skóry był dla niej czymś nowym, lecz nie uznała tego doświadczenia za nieprzyjemne. Być może któregoś dnia zechce je powtórzyć.
Rano Sandrah cieszyła się, że znów obudziła się u boku Leecha. Obdarzyła go krótkim pocałunkiem w policzek, po czym odwróciła wzrok, wyraźnie speszona własną śmiałością. Gdy młody gnom częściowo wysunął się spod koców, odsłaniając umięśnione ciało, przyznała, że chciałaby budzić się w ten sposób każdego ranka, a może nawet pozwolić sobie na odrobinę więcej. Zerknęła na niego nieśmiało i zarumieniła się jeszcze mocniej. Po chwili spuściła wzrok i cicho zapytała, czy przypadkiem nie posuwała się zbyt szybko. Bynajmniej!
Zgodnie z przewidywaniami Melicampa nie było u Taeroma. Kowal wysłał go po specjalną rudę do Grace w kopalni. Najwyraźniej nikt nie zdawał sobie sprawy, że młody mag był jedną wielką porażką, warto więc było sprawdzić, jak sobie radził (Destroy the Cursed Bracers).
Sandrah uznała, że czas przestać sprzeczać się z Shar-Teel, a ta zapewniła, że nie zamierzała wszczynać kłopotów. Po namyśle uznała nawet, że na razie warto przyjąć córkę Elminstera taką, jaka była. Kapłanka odpowiedziała, że jeśli wojowniczka chciała o czymś porozmawiać, nie zamierzała jej odtrącać. Obie były przecież towarzyszkami Leecha. Shar-Teel zdobyła się wówczas na niezwykle osobiste wyznanie. Jej matka była nierządnicą, a ojca uważała za najgorszą męską świnię w całym Faerûnie. Sama była owocem ich przypadkowego związku i początkiem nędznego życia, którego nie dało się porównać z uprzywilejowaną młodością rozmówczyni. Sandrah zauważyła jednak, że siłą charakteru i niezłomną wolą przezwyciężyła ciężar pochodzenia, nawet jeśli pozostawił on blizny na jej duszy. Właśnie za to darzyła ją szczerym szacunkiem.
Te słowa wyraźnie zaskoczyły wojowniczkę. Przyznała, że to uznanie wiele dla niej znaczyło, i zapytała, co właściwie w niej dostrzegała. Służka Mystry widziała osobę podążającą własną drogą i przestrzegającą osobistego kodeksu honorowego. Nie zawsze zgadzała się z jej zasadami, lecz nie mogła odmówić jej szczerości wobec samej siebie ani silnej woli, dzięki której próbowała naginać rzeczywistość do własnych zamierzeń. Na pytanie, czy uważała to za zaletę, czy wadę, wyjaśniła, że nie mówiła o dobru ani złu, lecz o charakterze. Dotychczasowe doświadczenia ukształtowały cele i poglądy Shar-Teel, lecz nic nie zostało wykute w kamieniu. Mogła obrać inną drogę, zachowując tę samą siłę i uczciwość.
Dla wojowniczki prawdziwa niezależność nadal oznaczała bogactwo i władzę. Sandrah odpowiedziała, że pieniądze liczone pod koniec dnia nie dawały takiej satysfakcji jak świadomość dobrego uczynku. Shar-Teel uznała to za typową perspektywę kogoś, kto od zawsze miał wszystko i nigdy nie musiał o nic walczyć. Kapłanka odparła, że równie łatwo można by nazwać jej słowa poglądami znudzonej szlachcianki, potrzebującej niebezpieczeństw, by urozmaicić sobie puste życie. Zaproponowała więc, by wspólnie spróbowały odnaleźć prawdę. Shar-Teel przyjęła to z rozbawieniem. Nie miała nic przeciwko temu, by przy okazji skruszyć kilku głupich mężczyzn i dobrze się bawić.
Rozmowa zeszła wreszcie na temat, który najwyraźniej interesował obie. Sandrah zapytała, czy mężczyźni rzeczywiście zawsze budzili w wojowniczce taką samą niechęć. Ta przyznała, że zdarzały się wyjątki. Córka Elminstera szybko domyśliła się, że jednym z nich mógł być Leech. Shar-Teel nie zaprzeczyła, lecz jej dłonie powędrowały ku broni, a ramiona wyraźnie zesztywniały. Kapłanka uspokoiła ją, że nie zamierzała walczyć o młodego gnoma. Nie były kotkami w rui, a ona sama nie miała prawa rozkazywać przyjaciółce, co mogła robić podczas nocnej warty ani poza czasem spędzanym z drużyną.
Wojowniczka prychnęła, że trudno byłoby nazwać ją przyjaciółką, gdyby Sandrah wiedziała, co wydarzyło się podczas jednego z nocnych postojów. Służka Mystry nie dała się zaskoczyć. Wiedziała dokładnie, do czego doszło, nie zamierzała udawać naiwnej i nie uważała, by miała prawo komukolwiek tego zabraniać. Shar-Teel zacisnęła dłoń na rękojeści i zapytała, czy naprawdę nie obawiała się, że nauczy Leecha czegoś, czego ona sama jeszcze nie wiedziała o bliskości. Sandrah przyznała, że nie miała w tej dziedzinie wielkiego doświadczenia - co absolutnie prawdą nie było! - lecz nie zazdrościła go wojowniczce. Życie zdążyło już obdarzyć ją wystarczającą liczbą przykrych przeżyć.
Gniew Shar-Teel wreszcie osłabł. Opuściła dłonie i usiadła z kolanami podciągniętymi pod brodę, jakby z trudem powstrzymywała łzy. Kapłanka usiadła obok i objęła ją ramieniem. Przyznała, że towarzyszka rzeczywiście miała za sobą wiele bolesnych doświadczeń, i przeprosiła, jeśli ich rozmowa zamiast przynieść ulgę, otworzyła dawne rany. Zapewniła, że podobna sytuacja więcej się nie powtórzy, przynajmniej dopóki Shar-Teel podróżowała z nią. Obie kobiety pozostały jeszcze długo na uboczu, rozmawiając przyciszonymi głosami. Reszta drużyny odsunęła się nieco dalej, pozwalając im spokojnie przejść do łatwiejszych tematów.
Kopalnia Nashkel 66
Jen’lig pochwaliła styl walki Shar-Teel. Wojowniczka dobrze zabijała i nie stroniła od krwi, lecz zdaniem githyanki powinna nauczyć się lepiej kierować gniewem. Shar-Teel uznała, że sposób walki towarzyszki również trafiał w jej gust. Szczególnie podobało jej się spojrzenie, którym astralna wojowniczka obdarzała pokonanego przeciwnika, nim wyrwała mu serce swoim niezwykłym mieczem. Ofiara nie miała wątpliwości, że zaraz zginie i że to githyanki trzymała jej życie w szponach. Był to gest godny prawdziwego wojownika. Jen’lig odparła, że połączenie umiejętności obu mogłoby zgubić każdego githyanki z Planu Astralnego albo Limbo, może z wyjątkiem illithidów i githzerai, których i tak pokonałyby z jeszcze większą satysfakcją. Shar-Teel zapewniła, że potrafiła sprawić, by każdy najemnik Płonącej Pięści wyglądał przy niej jak uliczny szczur wymachujący drewnianym mieczykiem. Dotyczyło to również Angela Dosana.
Githyanki zapytała, czy znała sierżanta Horvoka a ta potwierdziła, że aż nazbyt dobrze. Nazwała go skorumpowanym łajdakiem, który za garść monet sprzedałby nawet zwłoki własnej matki. Jen’lig chciała wiedzieć, kogo uważał za przyjaciół. Shar-Teel zapewniła, że ten człowiek nie miał żadnych przyjaciół, a do nielegalnych interesów przyjąłby każdego, kto zapłaciłby mu więcej niż dziesięć sztuk złota. Astralna wojowniczka syknęła cicho i wyjaśniła, dlaczego pytała. W jej oczach pojawiło się spojrzenie, które nie wróżyło niczego dobrego.
Grace znajdowała się niedaleko wejścia do kopalni 9. Potwierdziła, że przekazała rudę Melicampowi, lecz uznał, że jest jej za mało, i sam zszedł do kopalni po więcej. Drużyna ruszyła więc jego śladem (Destroy the Cursed Bracers).
Kopalnia Nashkel - poziom I 66-I
Melicamp 9 przywitał Leecha wciąż wtrącając gdakanie do zdań i z wyraźną ulgą poprosił o pomoc. Coś poszło nie tak, a on sam z trudem zbierał myśli. Po rozmowie z Grace zszedł do podziemi, by zdobyć dla Taeroma ostatnią partię potrzebnej rudy. Wtedy otoczyła go grupa koboldów. Zdołał odeprzeć napastników, lecz jedno z jego zaklęć przyniosło nieoczekiwany skutek. Dwaj górnicy, Sal i James, znaleźli się w zasięgu magicznego uderzenia i od tamtej chwili tkwili w otępieniu, jakby utracili część pamięci. Młody mag nie zamierzał zostawić ich w takim stanie. Podejrzewał, że skutki czaru mogły z czasem ustąpić, lecz czuł się odpowiedzialny za to, co się wydarzyło. Poprosił drużynę, by porozmawiała z pozostałymi górnikami i dowiedziała się czegoś o poszkodowanych. Być może fakty z ich życia pozwoliłyby pobudzić ich wspomnienia. Leech zgodził się rozejrzeć po kopalni, a Melicamp postanowił zaczekać w bezpiecznym miejscu i dopilnować, by obaj mężczyźni nigdzie się nie oddalili.
Marvin 1 przypomniał sobie, że James bez końca opowiadał o ukochanej z Beregostu, imieniem Winnie a Bob wiedział natomiast, że Sal miał w domu dwoje dzieci, bliźnięta Robby’ego i Neda.
Przypomnienie tych kilku faktów wystarczyło, by uwolnić obu górników spod działania pseudoczarów Melicampa. Mag oddał rudę i poprosił o dostarczenie jej Taeromowi, sam zaś uznał, że lepiej będzie, jeśli uda się do Wysokiego Żywopłotu, nim znów coś zmajstruje (Destroy the Cursed Bracers).
Strażnik przy wejściu 1 rozpoznał w wędrowcach drużynę wysłaną przez Illaserę i zaprowadził ich aż do zejścia na trzeci poziom kopalni. Ostrzegł przy tym przed odzianym w szaty szaleńcem, który krążył po dalszych tunelach i groził śmiercią każdemu, kto wkroczy do jego „królestwa”. Leech zdziwił się, że do pilnowania przejścia wyznaczono tylko jednego człowieka. Strażnik przyznał, że trafiła mu się wyjątkowo niewdzięczna służba. Miał obserwować tunel, a na widok szkieletu natychmiast wrócić na górę i zaalarmować pozostałych. Podejrzewał, że zwierzchnikom chodziło przede wszystkim o powstrzymanie wieści, dopóki intruz nie wykona pierwszego ruchu. Na razie obie strony trwały więc w impasie. Życząc wędrowcom powodzenia, pozwolił im ruszyć dalej.
Kopalnia Nashkel - poziom III 66-II
Tuż po wejściu 1 drużynę zaatakowała chmara kruszejących szkieletów kontrolowanych przez Sazazira. Gdy nekromanta padł, wszystkie jego sługi natychmiast się rozsypały. Wędrowcy zabrali jego księgę czarów jako dowód wykonania zadania. Co dziwne, przy zabitym znaleźli symbol Bhaala (Black Hearts - The Huntress). Następnie opuścili kopalnię.
Mogli wrócić do Nashkel i Beregostu, lecz dość już zwlekali z próbą rozwiązania problemu Elminstera. Ruszyli więc w kierunku Chmurnych Szczytów.
Bestiariusz: szkielet
















